Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad

ofwel: Geen zorgen voor morgen

Daar zijn we heel erg ons best voor aan het doen: Geen zorgen voor morgen. Maar genieten. Mooie momenten verzamelen. Als gezin leuke dingen doen. Zover het kan. Zolang het nog even kan.

Ineens zitten we op een vakantiepark. Totaal onverwacht. Arjan zijn werkgever vond het (‘natuurlijk’) prima dat hij zijn vakantie naar voren schoof. En ondanks wat verplichtingen, ging ik dan toch maar voorzichtig op internet kijken of we nog ergens in een huisje terecht konden. Camping vond de arts niet zo’n goed idee; eigen sanitair is wel een vereiste op moment. Nou oké. Wat bookingsfrustraties (wel opties hebben, maar uiteindelijk een pop-up krijgen dat het niet meer beschikbaar was) en lange telefoonwachtrijen heb ik ineens iets te pakken.

Terwolde, aan de IJssel, speeltuin, zwembad, binnen speeltuin, animatieteam, strandje, alles voor de jongens. Dus ook alles voor ons.

Of ik er naar uit keek? En Arjan?
Nog even niet. Arjan stortte zich nog even op het werk, wilde nog veel zaken afronden en daarnaast was hij veel aan het slapen. Ik durfde niet te geloven dat ‘genieten’ mocht. Ik verwachtte beren op de weg. Het zal vast niet doorgaan. Geestelijk had ik me al voorbereid op een vakantie thuis.

Dus pas op het laatste moment was ik spullen aan het pakken. Ik had ook de gewone boodschappen al in huis gehaald, dus tassen vol boodschappen sleepten we mee, naast dan maar wat er in de kast lag en ohja, zwemspullen en zonder melkopschuimer ga ik niet weg. De steppen moesten mee, de fietsen…
Normaal maak ik van te voren een lijstje, gaat het gestructureerd en heb ik overzicht. Nu was het gewoon chaos. Maar ach, ik zou nog een paar keer thuiskomen, dus als we wat zouden vergeten kon ik het nog meenemen.

Ook Tijmen kon het niet geloven dat we weg zouden gaan en raakte een soort van verlamd. En bleef zitten waar die zat. Simme besloot zijn eigen koffer te pakken. Mijn enige hulp.

Gelukkig veranderen sommige dingen niet. Als vanouds werd Arjan chagrijnig bij het zien van de hoeveelheid ‘zooi’ die mee moest. Pakte ik vervolgens de auto verkeerd in en liep iedereen in de weg, omdat ik het huis opgeruimd wilde hebben. (zeg me dat dit ook overal hetzelfde is!)
Hoe deden mijn ouders dat vroeger? In een Seat Marbella reden we naar Duitsland, geen karretje achter de auto, geen dakkoffer en toch voor twee weken aan kleding, handdoeken én speelgoed??? Want ja, Simme zat nu met opgetrokken pootjes in zijn autostoel en Tijmen moest zijn middenstuk inleveren, omdat er een grote tas met handdoeken geparkeerd werd.

En ondertussen was ik bloedzenuwachtig. Arjan had zijn laatste mail en afscheid gestuurd naar zijn collega’s (Tot oktober! zei hij heel positief in zijn mail) en zaten we in de auto, maar geloven? Het zal wel….hoe kunnen we nu dan ‘gewoon’ vakantie houden?

Aangekomen in Terwolde scheen de zon. Het huisje is ruim, ongezellig, maar ruim. Alles wat we nodig hebben is er. En de jongens zien we amper; het buitenzwembad is voor de deur, de speeltuin er naast. Door het hoge water in de IJssel even geen strandje, maar ook dat mocht de pret niet drukken. Het heeft ook wel weer wat. En hier verder geen schade en gekke dingen door het hoge water. Een prachtige zonnige week, waarin ik mijn wandelingetjes doe, we tussendoor onze tweede vaccinatie even halen in Barneveld, we daarvoor langs de Mc Donalds gaan, zodat het een feestje is voor de jongens. Ik dinsdag even naar huis ga om een wasje te doen en geniet van de rust, mijn eigen bad én daarna nog even naar de radio ga, waar we een heerlijk programma maken. Arjan zijn qualitytime heeft met de jongens. We bellen even, Tijmen maakt zich nog even zorgen; papa was tijdens het eten niet lekker geworden. Ja, dat gaat tijdens de vakantie niet over ineens. Arjan en eten… het smaakt hem vaak niet zo en wordt dan spontaan niet lekker tijdens het eten. Het hoort er nu even bij. Blijkbaar een onderdeel van zijn ziek zijn. Het was voor Tijmen even een ‘oh ja’.

Donderdag even langs de notaris om wat zaken geregeld te hebben, die nu ineens ook belangrijk zijn geworden.
Maar door weer terug te gaan naar het huisje en meteen een duik in het zwembad te nemen, zijn dit soort beladen dingen meteen naar de achtergrond geschoven. En zit Arjan wat te lezen en ga ik mee met de jongens om te spelen of te zwemmen.

Want ja, zwemmen mag Arjan even niet (leek de arts niet zo verstandig). Een poging om met Simme te voetballen viel zo tegen voor Arjan, dat hij het snel moest opgeven. En suppen doe ik met de oudste, in plaats van Arjan. Het zijn kleine baalmomentjes. Aan de andere kant geniet Arjan ook; de rust, de zon schijnt, we zitten voor het huisje in de zon en de jongens gaan gewoon hun gang. ’s Ochtends kan ik actief zijn en daarna ben ik er voor de jongens als Arjan slaapt. Alles bij elkaar maakt het tot een echte vakantie. Anders. Maar vakantie.

De tweede week verloopt eigenlijk net zo. Ik hoefde alleen maar de dinsdag even naar huis. “Ja”, zeg ik tegen Arjan: “Ik heb zo’n zin om naar huis te gaan. Kan ik lekker even twee wasjes draaien.” Waarbij Arjan in een deuk ligt en aangeeft dat hij mij DIE dingen juist zo gunt. Ahum, het is maar waar je plezier uit haalt natuurlijk.

En ja, ik heb ook vakantie hoor, er wordt gewoon minder gekookt. Of makkelijker. En ik heb zowaar twee boeken gelezen. Het is niet mijn vakantie. Het is onze vakantie. En die is helemaal goed, omdat de jongens iedere dag zeggen dat ze het zo zo gaaf vinden allemaal. Ze vrij over het park mogen. Hele dag mogen zwemmen en als bijna – afsluiter een echte schuimparty. Kortom: we mochten even genieten. En gaan nog heel even door met mooie momenten verzamelen. Dat kan thuis ook weer!

Geen zorgen voor morgen?
Zeker wel. Soms vlamt het gewoon even ongemakkelijk op. Dan kijken we elkaar even aan, en denken we hetzelfde. Emoties zijn niet te temmen. Maar het samenzijn en daarmee bezig zijn, stond echt voorop.
Weer mooie herinneringen er bij!

ps. Ik heb de post van huis meegenomen en de enorme stapel aan Arjan gegeven. Ontroerd maar met een glimlach heeft hij envelop na envelop geopend. Wat hebben veel mensen; vrienden, familie, onbekenden veel kraanvogels gevouwen en toegestuurd.
Later meer over ons kraanvogelproject!