Uitslag achter de ellebogen

Een tussenstand

Zo aan het einde van de kerstvakantie staan we voor een volgende uitdaging. De scholen gaan open. Wat gaan we doen? Hoe vindt de arts dat het gaat? Wat mogen we verwachten als we de jongens de wereld in sturen?

Afgelopen vrijdag was Arjan weer in het UMCU voor de wekelijkse controle, om bovenstaande te bespreken én om zijn huid weer te laten beoordelen. Voor een buitenstaander lijkt het op pijnlijk ontstoken plekken wat Arjan op zijn huid heeft en grote plekken eczeem bij zijn ellebogen. Gehoopt was, dat nu Arjan deze week mocht stoppen met de medicatie tegen het CMV-virus de uitslag ook minder zou worden. Het lijkt meer te worden. Toch maakt de hematoloog zich niet heel ongerust, maar gaf ook aan dat de huid niet zijn specialisme is en dus nog ter beoordeling naar de dermatoloog mag. Dat mág volgende week al. Voor de rest zijn de bloedwaardes stabiel.

Verder was de arts heel duidelijk: een school is een ongecontroleerde omgeving. De coronacijfers zijn enorm hoog en zullen nog stijgen, je lijf is onrustig. In de huidige thuissituatie kunnen je kinderen niet naar school. Er moet nog heel veel gebeuren voordat zijn lijf én Arjan zijn directe omgeving stabiel genoeg is om een ‘normaal’ leven aan te kunnen.

En ja, dat betekent weer lastige keuzes te maken, moeilijke beslissingen nemen. We hebben gezien hoe gelukkig de jongens waren voor de kerstvakantie op school, samen met vrienden. Hoe het ritme hen goed deed. We hebben besloten dat de jongens toch naar school gaan. Arjan verlaat het huis weer om intrek te nemen bij zijn ouders en daar in quarantaine ‘in een bubbel’ te leven met hen. Het mag duidelijk zijn: mixed feelings. Maar Simme pakt het praktisch op: ”Maar mama, we hebben toch Facetime en whatsapp?” En zo is het natuurlijk ook. Voor Tijmen is het wat lastiger. Maar als ze eenmaal weer naar school zijn, hun vrienden weer zien en spreken, dan vliegen de dagen voorbij.

Voor hoelang Arjan bij zijn ouders blijft? We bekijken het maar per week. Afhankelijk van weerstand, gezondheid van ons allen, vaccinaties en coronacijfers. Ver vooruit kijken hebben we al ‘afgeleerd’. Korte termijn is wat werkt. Het heeft geen zin om langer vooruit te kijken. Wat de praktijk gebleken is dat er iedere twee weken wel een ‘verandering’ is wat aanpassing vraagt. Klein of groot.

De eerste week van het nieuwe jaar hebben we gevuld met veel wandelen en heel veel opruimen. We hebben de verlichte Onze Lieve Vrouwentoren in Amersfoort gezien, prachtig gewandeld bij Kasteel Groeneveld en Landgoed Staverden. Alle kerstdecoratie was snel het huis uit. En het eerste groen staat al voorzichtig in de woonkamer. Sterker nog: Arjan kwam vandaag thuis met 24 prachtige (heerlijk ruikende) rozen. Alvast voor mijn verjaardag, omdat ik zoals ieder jaar, de afgelopen jaren, weer 24 jaar oud word. Wat fijn om weer kleur én geur in huis te hebben. Zo’n fijn gezicht. Als Arjan straks bij zijn ouders is, ga ik de rest van de planten ophalen van hun logeeradres. Dát kan weer. En is toch weer een klein stapje vooruit.

Een tante van mij, die een jaar eerder dit proces meemaakte met mijn oom, herkent alle verschijnselen. Alle onzekerheden, maar zei ook: als het voorjaar is, ziet alles er alweer heel anders uit. Ik kan niet wachten! We moeten nog even volhouden.

Het mooie is wel: Arjan heeft de komende 10 jaar een prachtig aandenken aan deze periode. Volgende week is het rijbewijs vernieuwd met een up to date pasfoto: met de eerste haartjes en uitslag.