Rise up!

Gonna climb this mountain once again.

10 dagen geleden was mijn laatste blog. En dat is lang. We zaten alle vier in een dalletje. En het kostte enige moeite om er uit te komen. Gelukkig zijn we weer aan het klimmen. En na een weekend waarin we eindelijk weer eens de zon hebben gezien, lekker buiten hebben gezeten, ben ik weer opgeladen. Batterij weer vol om de klim weer aan te gaan. En Arjan daar in Wijchen klimt met ons mee!

Na de ‘wat een ellende’ van Arjan, leek het wel een eeuwigheid te duren, voordat alles weer een beetje klopte. De pijn weer onderdrukt was, de ongemakken langzaam naar de achtergrond verdwenen en de nachten gewoon weer zijn om te slapen. Arjan zijn huid is nog steeds onrustig. Maar goed, alle onderzoeken geven toch echt aan dat het niet iets is om zorgen over te maken. Het blijft alleen zo verschrikkelijk rood. Zeg maar, zo’n Engelsman die veel te lang in de zon heeft gezeten. Zonder bierbuik. Want Arjan moet echt gaan aankomen. Dat werd wel duidelijk uit alle gesprekken die hij ook heeft gehad. Het was een drukte van belang; de stamcelverpleegkundige die belde. Zij voorziet je van tips en weet de weg waar je antwoorden kunt krijgen op je vragen. Ook houdt zij in de gaten hoe het in het geheel met je gaat. Daarnaast heeft Arjan nog een gesprek gehad met een meer gespecialiseerde verpleegkundige Hematologie, die kijkt naar alle waardes in je bloed. Dus niet alleen de cruciale waardes wat betreft de transplantatie. Hij wist te vertellen dat Arjan vitaminepillen moest gaan slikken en pillen tegen botontkalking (kan er prima bij). De CT-scan van Arjan was goed, zijn hoest heeft niets te maken met gekke dingen in de longen. Maar ook virussen waren uitgesloten… De andere bloedwaarden zijn allemaal weer goed. Stabiel. De corona-vaccinatie zit er donderdag twee weken in, waar Arjan nauwelijks / tot geen last van heeft gehad. De eerste afspraak met de revalidatie-arts is geweest, wat doorgezet wordt in Amersfoort. De beenmergpunctie gaven hele mooie waardes. Kortom: er gebeurt weer heel erg veel. En gelukkig ook heel veel goede dingen!

De onrust van Arjan zijn gezondheid, de vermoeidheid en een goede verkoudheid/ griep kwam ook in Hoevelaken binnen. De jongens zaten niet lekker in hun vel, ik ook niet. Of misschien beter andersom: ik zat niet lekker in mijn vel, dat weer effect had op het gedrag van de jongens. Dagen achtereen hoofdpijn, heel moe. Iedereen verkouden. Onrustig op school. Wel of niet naar school, wat zijn de nieuwe regels, wie zijn er nu weer ziek? En hoe gaat het met ze? Ik heb me door de dagen heengesleept.

Maar zodra we zagen dat Arjan weer even buiten was om te wandelen, zijn project ging oppakken, wisten we dat Arjan weer aan het klimmen was. Die berg weer op. Dat dal was heftig, geen uitzicht te vinden, misschien zelfs wel donker, duurde eindeloos lang, maar weer omhoog! Dat maakt iedereen weer blij.

Enneh… we zien ook steeds meer haar op Arjan zijn hoofd terugkomen. Toch een ander gezicht weer.

Ja, dat project. Arjan heeft een enorm Legopakket te leen gekregen van een vriend. Zodat Arjan in Wijchen wat te doen heeft. Puzzelen gaat Arjan niet heel goed af op moment, het geheugen laat hem nog wel eens in de steek (wat normaal is). Maar Lego bouwen is en blijft leuk en en ook nog wel echt een uitdaging om te doen. Arjan was echt te ziek om daar aan te werken de eerste week. Wat is het fijn om dan stap voor stap de vorderingen te zien en te merken dat Arjan weer ergens plezier aan beleeft.
(tekst verder onder de foto’s)

Nu is het duimen dat alles meezit. Er geen gekke dingen tussen komen. Want dan kan Arjan donderdag naar huis. We willen de kinderen gewoon naar school laten gaan. Maar hoe we dat allemaal gaan doen, daar gaan we over nadenken. Het is corona-technisch natuurlijk onrustiger dan ooit. Daarnaast kijken de jongens ook uit naar de Droomdag op 11 februari. Duimen duimen duimen. Want dit ‘klimmen’ willen we graag vasthouden. In veel opzichten!