Bloedirritant!

Het leven gaat zijn gangetje. De coronawinter vonden we taai en we worstelden ons er doorheen. Arjan leek maar niet beter te worden na zijn corona-besmetting in september en na een eenvoudig verkoudheidsvirus lijkt hij ‘terug bij af’.

Sterker nog: Arjan lijkt zich er een beetje bij neer te leggen. Zolang hij maar thuis kan werken, zijn collega’s kan ondersteunen, dan doet hij het er maar mee.
Bloedirritant vond ik (Sierou) het! Want na het werk, was het slapen en de gang er niet meer in krijgen. Was hij overspannen? Had hij andere klachten? Fysio hielp niets. Is er nog wat te doen aan die corona-vermoeidheid? Er volgden niet zo heel gezellige dagen. We mopperden wat af. Geen zin versus wel wat doen staan natuurlijk lijnrecht tegen over elkaar. Uiteindelijk stemt Arjan in om naar de huisarts te gaan. En te kijken of er misschien wat tegen die verdomde corona-moeheid gedaan kan worden.

En toen….

Een standaard bloedonderzoek volgde. Even kijken of er vitaminegebrek is wellicht?
Het resultaat liet onverwachte afwijkingen zien. Bloedarmoede. Ontstekingswaarden te hoog en te laag. Tegelijkertijd. Vitamine D gebrek. Ach dat laatste: met zo’n rotvoorjaar was er wel gebrek aan zon ja!
De huisarts schakelde de internist in. Een afspraak in het ziekenhuis volgde snel.

Daar wisten ze te vertellen dat Arjan zowel een gebrek aan witte én rode bloedlichaampjes heeft. Een vreemde combinatie, waarvan ze toch eerst moeten uitzoeken hoe dat kan. Dat kan alleen via een beenmergpunctie.

Het woord ‘beenmergpunctie’ was wel een soort van signaal. Dat doen ze niet zomaar en dat doen ze zeker niet als ze denken dat ze het met een eenvoudig medicijn kunnen oplossen. Wat is hier aan de hand.
Arjan onderging het gewoon. Nuchter; wat we nog niet weten, is er niet. En daar kan ik me nog niet druk om maken.

True. Het lukt ons aardig om het te parkeren. Maar hoe dichter bij de dag van de uitslag. Hoe onrustiger we werden. Het werd een telefonische afspraak. We waren beiden erg verkouden (tuuuuuuurlijk!) en konden daardoor niet naar het Meander (ziekenhuis Amersfoort). Ook al voorbereid door een goede vriend, dat er waarschijnlijk nog niet veel te vertellen was. Want vaak leidt onderzoek tot nog meer onderzoek…. we hoopten toch meer te weten te komen.

En zo geschiedde. De arts-assistent belde; ze had nog niet zoveel te vertellen. Uit het lab was gekomen dat er een afwijking is in de aanmaak van het bloed. “We noemen het ook wel het Myelodysplastisch syndroom (MDS). Een verzamelnaam van bloedziektes. En om te weten wat het is, moet het beenmerg nog langer op kweek. Over twee weken weten we meer.”

Na nog de opmerking dat we dan wel naar het ziekenhuis moeten komen en ‘neem uw vrouw mee’. Liet de arts assistent ons even stilzwijgend aan de eettafel achter.

Bloedirritant; ze had niet zoveel gezegd. Maar ondertussen heel veel informatie gegeven. Nog twee weken wachten.

1. 

   Wat schrijf je toch vloeiend! Maar wat blijft het heftig en onzeker! Maar gelukkig ook mooie dingen en herinneringen voor…

2. 

   Wat een heftige tijd weer. Heel veel sterkte en vooral ook beterschap voor jullie allemaal.

3. 

   Dank voor de update, blijven duimen!

4. 

   Lieve Arjan en Sierou, Tijmen en Simme, ben blij met deze update, liep me steeds af te vragen hoe het…

5. 

   Och, wat een zware teleurstelling weer voor jullie om te verwerken. Weer die steen de berg op duwen… heel heel…