Eigentijd

Eigen tijd of eigentijd (zoek de laatste maar op, op wikipedia). Maar we zitten nu in een soort eigen tijdsbubbel. Ofzo. Vandaag is het exact twee weken geleden na het ‘verdict’. Die bloedhete donderdag in juni. Nu twee weken later is het een druiligere frisse donderdag. En we wachten.

Maar ondertussen gaat ook alles gewoon door. En ondertussen proberen we zoveel mogelijk samen te doen, voordat het allemaal gaat beginnen. En ondertussen lijkt de tijd stil te staan. Het is een rare bubbel waarin je zit. Het ene moment wandel ik over de heide en bespreek de situatie en voelt het niet alsof het over Arjan gaat. Het andere moment gaat Arjan naar Amsterdam (kantoor) en heeft hij een bijna normale werkdag. Maar de realiteitscheck komt toch steeds: Het Meander belt. “We hebben alles overgedragen naar Utrecht. Ze zijn het eens met de uitkomsten en het behandelplan en ze nemen zo snel mogelijk contact op.” De huisarts belt: “Ik kreeg zojuist het bericht binnen van het Meander over de gezondheidssituatie en ik vroeg me af of ik jullie nog ergens mee kan helpen of begeleiden.” Informatie van de patiëntenvereniging komt binnen. Een hele berg folders met inhoud waar je niet bepaald vrolijk van wordt.

We brengen de jongens naar school. Er wordt gespeeld, we brengen Tijmen naar paardrijden en Simme naar zwemles. Ik lach, we lachen. We hebben een dag op de camping, waar we heerlijk zwemmen en spelen. We eten ijsjes en patat. Kijken voetbal en eten pizza en drinken wijn. We genieten.

Maar onderhuids toch steeds dat onbestemde gevoel.
De emotie en onrust sijpelt hier en daar ook echt wel door.

We werken ons lijstje af met dingen die we moeten doen en regelen.
Maar wat duurt dat wachten lang. We willen weten wat we kunnen verwachten. Kunnen we met z’n viertjes nog even er uit? En zijn er dingen waarmee we rekening mee moeten houden nu? Moeten er andere zaken geregeld worden?

En ondertussen worden we werkelijk overspoeld door lieve berichten, kaarten, tekeningen & bloemen en raakte het ons enorm dat de jongens een zorgenvriendje/ troostvriendje kregen. Zodat ook zij hun zorgen ergens kwijt kunnen en daarna lekker kunnen slapen. Simme maakt er al gretig gebruik van. Want nu komt het er ook uit: “Ik ben zo bang wat er met papa straks gebeurt in het ziekenhuis…”

Alle hulp die aangeboden wordt; we zijn er stil van. Arjan herhaalt ook steeds dat hij het gevoel heeft dat het over iemand anders gaat. En we hebben ons geen voorstelling van hoe hard we straks anderen nodig hebben. Maar het is fijn om een achterban te hebben. Het voelt alsof we dit niet alleen doen in ieder geval.

Arjan gaat maar eens bellen met Utrecht. Dat wachten; we worden er niet gezelliger op met z’n allen.