Die is nog lang niet jarig

Hoe ook een ‘gewone’ week niet in de koude kleren gaat zitten.

Simme zijn verjaardag is gevierd. En dan is afgelopen maandag alles gewoon weer gestart. Nou ja… gewoon. Simme mocht natuurlijk direct trakteren. En een ander schoolgebouw (de school wordt verbouwd, dus huizen ze op een noodlocatie), waar het echt nog even zoeken is waar je klas is. En meteen aan het werk gezet worden om letters te schrijven. En dat na zes-en-een-halve-week vakantie is dat wel even schakelen.

Maar dan zitten ze nu dan ook echt in groep 7 en groep 3.

Arjan probeert in de ochtend mee te komen in het ritme. Hij staat op, fietst mee naar school en deze week belandt hij vooral op de bank of aan tafel achter de computer. Maandag ging hij wat muziek op zijn telefoon zetten. Alvast voor in het ziekenhuis. Ondertussen maak ik natuurlijk lijstjes en werk ik de lijstjes af. Excel bijwerken, telefoonnummers opzoeken van mogelijke radiogasten, de wasmand puilt uit. En hoewel ik enorm veel moeite had om de jongens los te laten deze eerste schooldag (ons huis voelde als een veilige cocon), vind ik het heel prettig om lekker aan het werk te zijn. Ik heb een berg werk verzet. Arjan duikt uitgeput op de bank en valt in een diepe slaap.

De dinsdag verloopt eigenlijk idem. Ik probeer mijn wandelroutine op te pakken weer (langzaam, nog niet in de auto zitten, af en toe een pauze, dank rug!) met mijn wandelmaatje. Arjan zoekt dingen uit voor de laptop. Na de boterham valt Arjan weer in een diepe lange slaap op de bank.

Het zijn echt de naweeën van een gezellig weekend. En nee, het was niet druk. Er waren niet veel mensen en het was het echt alles waard. Maar Arjan is moe. Hij baalt er zelf nog het meeste van. En af en toe wij, omdat hij toch ook echt minder kan hebben. En er thuis even geen vriendjes kunnen spelen dan.
Ik heb mijn afleiding en ga dinsdagavond naar de radio. Alwaar ik een programma maak met twee stuiterende mannen aan tafel. Of eigenlijk drie als ik de eerste gast meereken. Het is een heerlijke avond.

Woensdagochtend staat in het teken van voorbereidingen treffen voor Arjan zijn verjaardag. Ik wil hem iets geven en moet daarvoor ‘even’ online wat doen. Dat even valt tegen. Mijn nacht viel wederom tegen (ik maak korte nachten momenteel). Arjan gaat ‘even’ naar het ziekenhuis om bloed te prikken en dat ging hem niet in zijn koude kleren zitten. Hij kwam gewoon moe thuis, ook omdat hij het autorijden inspannend vond dit keer. En al dat ‘even’ wat niet ‘even’ was (en meer), zorgde voor een breakdown zo voor school. Yup. Echt een plek waar je je veilig voelt om je tranen te laten gaan. Gelukkig voel je dan twee armen om je heen waar je wel even veilig op adem kunt komen. En heb je je adem weer op orde voordat de jongens naar buiten waaien.

We zijn allemaal ‘even’ moe. Gewoon even. Van het gewone ritme, van de lijstjes met dingen die je wil doen ‘nog even’. Van het moe zijn, van ‘even’ wat kleine ondernemingen. Van school. Van het spelen met vriendjes. Van de gewone gewone dingen. Zijn we even moe. Omdat we het ook zo gewoon mogelijk willen laten verlopen.

Ik heb mezelf weer opgeraapt. Even aan mezelf gedacht. De ontspanning gezocht.
Arjan heeft gewoon even een extra uurtje geslapen.
En zo waren we er vanochtend weer. En konden we weer met een helder hoofd (nogsteeds korte nacht, maar wel ‘goed’ geslapen) de jongens naar school brengen. Even binnen kijken waar hun klas nu is. Het gesprek gewoon voeren met de juffen. Trots zijn op het krantenartikel over de kraanvogels dat woensdag is verschenen. En heerlijk gewoon aan het werk gaan voor de radio en Arjan zat op de bank met zijn laptop, van alles uit te zoeken. Iets ingewikkelds.

En nu ik dit schrijf, zit Arjan weer in het ziekenhuis voor onderzoeken. Mag ik straks met de jongens naar paardrijden toe op de fiets en gaan we daarna niet moeilijk doen: we eten ‘even’ een boterham vanavond.

En dat is goed.
Nee die Arjan is nog lang niet jarig….
Volgende week mag hij 48 kaarsjes uitblazen.

Benieuwd naar het krantenartikel?
https://www.stadnijkerk.nl/premium/lokaal/mensen/703172/duizend-gevouwen-kraanvogels-voor-de-doodzieke-arjan/O7ehVmc0GykudjLxruLB2SRg5AEmj49oKnPyC-a387Ewej_UFr8bIOibEFyAx7jmpwtJbIWOygRPw1A_lCLnVouuKJnfSKK6moqxSmVJeqKORLptfz1T_vg9glkKD3DK