Wie de meest gebruikte thee drinkt heeft dit labeltje vást voorbij zijn komen. Wat is jouw antwoord?
Een Facebookherinnering laat me een foto van een jaar geleden zien. Weer een afscheid van papa, een reis naar Engeland stond weer op het programma. Zoals zo vaak gereisd werd. Ook in Corona-tijd gaat dat door. Leuk vond ik dat niet, met al die besmettingen. Maar alle voorzorgsmaatregelen waren genomen. Die zaterdag kwam Arjan niet lekker thuis. Covid.
Zou ik dan terug willen naar vorig jaar? Nee zeker niet! Hoewel Arjan al een jaar ‘ziek’ thuis zit en we weten wat we liever niet hadden willen weten, willen we graag vooruit! ik kan niet wachten om over een jaar te zeggen dat we het eerste deel achter ons hebben gelaten.
Deze week is een week van uitersten en dat helpt enorm om te kunnen relativeren, energie op te doen en de dagen zoals vandaag -onderzoeken voor Arjan- door te komen. Een studiedag aan het begin van het schooljaar. Normaal had je me horen mopperen. Mijn wandelochtend die niet doorgaat. Maar Arjan heeft een goede dag. Hij wil heel graag bij de nieuwe sluis in IJmuiden kijken. En wanneer er een groot schip de oude sluis in gaat en we dat goed kunnen bekijken is natuurlijk iedereen blij! Zo indrukwekkend allemaal. En de zon schijnt, het waait hard, maar het is niet koud. Arjan stelt voor om daarna nog even naar het strand te gaan. Hij vind een plek in de schaduw, ik in de zon. De jongens bij het water. Het voelt bijna als een vakantiedag. De jongens herhalen steeds hoe gaaf de dag is. We eten wat op een terras. En ja, natuurlijk stort Arjan op een gegeven moment in. We zijn om 16.00 uur thuis. Arjan valt in een diepe slaap, maar ook wij zijn rozig van het strand, de zeelucht en de wind. Het laadt ons allemaal op!
En vandaag is dan een ziekenhuis’dag’. Spannend? Zeker. We willen toch weten ‘hoe Arjan er voor staat. Een CT-scan van de longen en een beenmergpunctie staat er onder andere opende planning. Voor het eerst ook onderzoeken in het WKZ (kinderziekenhuis), zodat het planningstechnisch allemaal goed loopt. We lopen ondergronds van gebouw naar gebouw. En kruisen daarna weer door het UMCU de gangen door. Ik de trappen op, Arjan de liften in… morgen doen zien we vast weer nieuwe onontdekte stukken ziekenhuis. Maar door de fijne studiedag, de zon, gaan we energiek de dagen aan.
En nu Arjan een beenmergpunctie heeft en ik zit te wachten… schrijf ik dit blog. En deze toegang? ⬇️Het zal niet snel wennen. Maar het voelt alweer minder ‘erg’ dan de eerste keer…
Er zullen nog vele stappen hier volgen. uitslagen onderzoeken? Die zullen er niet eerder zijn dan eind volgende week.
Schrijffouten? Ik tik dit blog op mijn telefoon.
Bloed eigenwijs 
Mijn antwoord op het theezakje? Geen van beiden, maar hier & nu! Natuurlijk, als je voor zo’n intense tijd van behandelingen en onzekerheid staat, dan zou je willen dat je al een jaar verder was. Tegelijk is die intensiteit er ook op andere momenten, zoals je schrijft over de studiedag. Energiebronnen in het hier en nu die zó hard nodig zijn! Een verpleegkundige vroeg mij destijds hoe je een olifant eet . Hap voor hap! Dat hielp mij enorm om het proces in het hier en nu te doorlopen.
En die bordjes… die wennen nooit. Al vind ik het woordje -heelkunde- dan wel weer geruststellend 😊
LikeGeliked door 1 persoon
Heelkunde is mooi he? En mooi om op te focussen. En het hier en nu is de enige manier om de lichtpunten vol energie er uit te pakken. Maar ik wil nooit terug in de tijd… dat is gewoon geweest.
LikeLike
Sterkte weer deze week. Fijn dat jullie hebben kunnen genieten van de studiedag en hebben kunnen opladen aan het strand! Succes met alles
LikeGeliked door 1 persoon