Gefeliciteerd schat! Jij mag de piepers jassen!

Before you let me go….

17 jaar geleden stroomde ons huis langzaam vol met daggasten. Werd ik met de auto naar de kapper gebracht en zagen we dat het geen zonnige dag werd, maar toch echt binnen de trouwfoto’s moesten maken.

Dit is geen ode aan het huwelijk. Want Arjan en ik kennen elkaar al 25 jaar. En ieder jaar telt. Eigenijk alles telt. Zoveel meer telt. En we gaan nog even door met dat tellen 😉

Dit is een ode aan alles wat we niet wisten en ons rijker heeft gemaakt.
25 en 31 jaar waren we toen we trouwden. En we vonden dat we al heel veel wisten. We maakten prachtige reizen. We werkten hard, vaak uit eten of op stap met vrienden. Geen zorgen. We deden wat we leuk vonden. Natuurlijk, mijn rug is altijd een zorgenkindje geweest. En heeft wel eens voor wat vertraging gezorgd. Maar altijd die vrijheid. Ik lees nog wel eens berichten terug van mezelf dat ik vind dat ik vroeg moet opstaan. 9.00 uur!!! Dat zijn nu uitslaapdagen.

Eerlijk is eerlijk; ik slaap nu tot 5 uur. Omdat ik wakker word uit een droom. En dan bezig ga met alles wat nog moet. Wat ik nog wil. Arjan slaapt de hele dag. Niet omdat hij dat wil, maar omdat hij niet anders kan. We wachten op de laatste uitslagen. Vandaag of morgen of misschien nog wel begin volgende week horen we of de longonderzoeken en de beenmergpunctie van afgelopen week goed genoeg waren voor een gó. Een go voor de stamceltransplantatie. Ondertussen hebben we met de verpleegster een gesprek gehad, om wel alvast de opname door te nemen. Dag voor dag. Medicatie voor medicatie, bijwerkingen en effecten werden niet weggelaten. De strenge bezoekregels, de voorbereidingen die we thuis moeten treffen… het wordt wel steeds echter.

Dit hadden we nooit kunnen weten 17 jaar geleden. En maakt het ons rijker? Ik ben er van overtuigd. Net als alle moeilijke dingen waar we voor hebben gestaan.
Door alles wat we al meegemaakt hebben, zijn wij in staat om van de kleine dingen te genieten. De mooie luchten, de zonnestralen die door wolken doorbreken, een vlinder die bij je komt zitten of gewoon dauw op gras in de vroege ochtend. De mooie auto is leuk. Maar het doet me niets. Een groot huis is prachtig, maar het idee dat ik daar de hele dag bezig moet zijn staat me tegen. Ik ben liever samen met de mannen. Of buiten. Of gewoon tevreden met een boek, zomaar op de bank. Omdat het kan.

Voelt het dan nu ook echt zo dat we rijker zijn?
Nu even niet. De spanning van de uitslagen, we zijn beide moe. We hebben een korter lontje. We hebben zoveel plannen, waarvan we niet weten hoe we dat moeten doen en of we dat kunnen doen. De komende maanden zijn onzeker en zwaar. Dat zal niet als rijkdom voelen. Maar al die momenten of flinterdunne signalen die helpen om de toekomst te zien: dat is rijkdom! Dat ben jij, die een kaartje stuurt. Of jij die een kaarsje brandt in een kerk op vakantie, dat ben jij die iedere week met me wandelt, of jij waarmee ik lange appgesprekken voer of jij die gewoon een heerlijk maaltijd aan de deur brengt en jij ja, die die taart bakt en jij die Arjan bemoedigend toespreekt en jij die me troost. De keiharde relativerende humor. Degene die gewoon even zegt wat we moeten doen. Jij, die gewoon stiekem er toch voor zorgt dat we even een paar uurtjes rust in huis hebben. Of jij die juist even lekker ander werk als afleiding brengt. En jij die dan even wat in huis doet. Of gewoon degene die ons met rust laat…

En het allerrijkste voel ik me als de jongens ons gewoon spontaan een fijne knuffel komen brengen. En nog even op schoot kruipen. Ook als je al negen bent… en 6 en je al heel stoer voelt.

Dát is rijkdom! Opgebouwd in 25 jaar samen zijn. Met iedereen om ons heen.
En zo slaan we ons hier doorheen.

En dat Before you let me go ?
Dat slaat op de tekst op onze trouwkaart. Compleet andere lading heeft de tekst nu.
Toen stond deze zin centraal;
Take my heart and let me love you
Like I never did before

Nu raakte deze me enorm bij het terugluisteren vandaag:
Save the dance and let me spin you
Till your world is turning round and round

Afijn en wat je doet op je 17de trouwdag?
Arjan zit de piepers te jassen. Ik een blog te tikken. Vanmiddag hebben we 10 minutengesprekken op school. De wasmachine draait. Zo nog even wat andere dingetjes doen. Maar ook even dat taartje halen bij de bakker. Want ja, we zijn tenslotte 17 jaar getrouwd vandaag!

Nieuwsgierig naar ons liedje van toen?