Hij is groen!

Oh en nu staat hij weer op rood…

Ja, de uitslagen zijn binnen. En alle seinen staan op groen!

Je kent hem vast nog wel! Tenminste… mijn generatie. “Hé hij is groen! Nu is hij weer rood…” Het reclamespotje van Motta uit 1996.
En sinds we hebben gehoord dat alle onderzoeken van Arjan ‘goed’ zijn, zeg ik; alles staat in principe op groen voor de transplantatie.

Ja! Alles was goed! Longen goed, hart goed, beenmergpunctie goed, bloedonderzoeken goed! Goed… goed om de transplantatie aan te kunnen dus. De blasten waren iets toegenomen, maar allemaal binnen de marges. Allemaal niet heel spannend. Geen reden om andere acties te ondernemen. DUS GOED NIEUWS!

En waarom dan dat reclamespotje in mijn hoofd? Omdat groen natuurlijk niet helemaal groen is, maar ook een beetje oranje. Want Arjan mag niet verkouden zijn, geen griep krijgen of een ander virus onder de leden hebben. Zoals verwacht zijn de kinderen na goed een week school verschrikkelijk verkouden. We houden wel wat afstand met Arjan. Maar een knuffel moet toch nog kunnen. Dan word ik verkouden. Begint met een beetje keelpijn, hartstikke vol…. en gister hoor ik Arjan zeggen: “Ik heb keelpijn.” Shit…
De afgelopen maanden hebben we geleerd reserves in te bouwen als er gezegd werd ‘het is goed’. Altijd dat gevoel van die ‘maar’…. Het is pas goed, als alles ook echt goed is. En dan hopen we vooral maar dat het dan even oranje blijft om daarna weer groen te worden (de andere kleuren van het ijsje slaan we voor het gemak maar even over ;-)).

Dit spotje bedoel ik (rest tekst verder onder plaatje):

Want als de laatste test (COVID-test) negatief is, volgende week woensdag, dan gaat Arjan 8 oktober het ziekenhuis in.

En dat vinden we allemaal heel erg spannend. Het gevoel dat we nog van alles moeten doen overheerst. Van alles moeten regelen. En dat we vooral nog heel veel samen moeten doen omdat het nu nog kan. We genieten, maar de lontjes zijn ook kort. We zijn moe. Het is soms ook gewoon te veel. En we vluchten ook nog even. Nu het nog kan. Het voelt of er wat afgepakt wordt. Ik weet dat het niet eerlijk is om het zo te omschrijven. Maar zo voelt het wel. De vanzelfsprekendheid is er niet meer. Alles wat normaal is en wat gewoon kan, wordt afgepakt. En we geloven beide dat het tijdelijk is, dat het allemaal weer normaal, normaal kan worden. Maar zoals Arjan het nuchter zegt: “Echt uitkijken naar de komende maanden, doe ik niet.” En zo is het ook, die berg die we eigenlijk nog moeten beklimmen is zo verschrikkelijk hoog en steil. Voordat we van dat uitzicht mogen genieten..

We gaan dus nog wel even de deur uit, nu het nog kan. Een projectje afmaken, even bij iemand langs op de koffie om gewoon even te zeuren. Een knuffel halen. Arjan gaat met zijn goede vriend een hapje eten. Nog even naar Friesland nog even een activiteit, nog even…. Het kan! Ik weet het is een gevoel. We moeten alles maar op ons af laten komen. Dat weten we. Dat is ook gewoon zo. En we hebben zoveel hulp. Maar nu is het wachten en laten gebeuren.

En eerlijk: Tijdens het bergbeklimmen genieten we ook al van mooie uitzichten. We genieten oprecht van de prachtplek en het zonnetje aan het water, de vele vogels op het Wad, de grote aantallen vlinders in de hedera. Dus we klimmen nog even verder!