48 jaar en trillend op zijn benen

derde ziekenhuisdag, eerste kuurdag

Arjan heeft zijn plekje gevonden. In een vierpersoonskamer aan het raam staat zijn bed. Het is een L-vormige kamer. Twee badkamers. En twee raampartijen. Door Corona wordt de kamer maximaal bezet door drie personen. Nu ligt Arjan er met een andere meneer. Een knuffel van Simme, onze foto, de eerste kaarten, een brief van Tijmen hangen tegenover Arjan op het prikbord. De enorme koffer met kleding is in een kast gelegd. De laptop is aangesloten. Kortom: klaar voor een lang verblijf.
De kraanvogels was meteen wel heel veel om mee te nemen. Voor de volgende ronde.
Zaterdag was een ‘stilte voor de storm-dag’. Arjan kon nog één keer van de afdeling af. En met zijn vader naar beneden, waar Arjan zijn moeder ook was en meteen de tuin in gingen. Nog even buiten.
Nu geldt dan het strikte regime van bezoek & contacten. Gister begon Arjan aan pillen voor de weerstand en de eerste prednison mocht hij tot zich nemen. Nou; een voorbeeldige patiënt, zo kon hij lezen in zijn dossier: “Meneer treffen we vooral slapend aan…”. Arjan stelt wel zijn prioriteiten. Ik krijg een app: ‘Ik ga nu slapen hoor, dan kan ik de kwalificaties van de Formule 1 kijken’. Nou dan gaat het nog wel goed.
Vandaag is het dan echt begonnen. Om de twee uur temperaturen, Ieder dag wordt er gewogen om te kijken of Arjan te veel vocht vasthoudt vanuit het infuus, prednison via het infuus. En voordat de ATG-kuur (het konijnen-eiwit) aan het infuus komt, moet Arjan nog even 14 buisjes bloed aftappen van het infuus. De laatste check of de kuur echt kan beginnen. Arjan stuurt me een foto, dat hij blij is met zijn vriendje aan zijn zijde: (onder aan de foto gaat de tekst verder)

12 uur lang stroomt vandaag het ATG in zijn lijf. Het breekt de witte bloedlichaampjes af. En dit wordt de komende 4 dagen vervolgd. Na goedkeuring van het bloed. Arjan voelt zich halverwege de dag rillerig. Niet helemaal lekker en langzaam begint zijn temperatuur op te lopen. Dat moet hij een beetje reguleren. Met paracetamol en de warmte kwijtraken door gewoon kledingstukken uit te doen. Ondertussen komen er ook nog plaspillen bij om het extra vocht uit te plassen. En zo bouwt het heel snel toch op. Alle medicatie. Alle handelingen en alle controle. En dan niet te vergeten de 4x per dag tanden poetsen, heel veel handen wassen en ontsmetten.

Graag had ik bij Arjan willen zijn. Maar gister begon ik met keelpijn. Dat was zeker nog niet over vandaag. En ik ben dan gewoon niet welkom. Klaar. Geen discussie. De weerstand wordt keihard afgebroken, ieder virus willen ze buiten de deur houden. Het voelt heel vervelend. Juist deze eerste kuurdag had ik graag bij hem willen zijn. Ik hoop dat het morgen over is. Maar bij twijfel, ga ik niet naar Arjan toe.
Gelukkig was er vandaag nog Formule 1. Veel slapen, rondjes lopen over de afdeling en aan het einde van de dag Simme nog even voorlezen. Dat is wel heel fijn: voor het slapen gaan nog even de jongens een verhaal voorlezen. En we vinden dat allemaal erg leuk.

Simme vond het niet erg dat ik thuisbleef. Die was veel uithuizig geweest de afgelopen dagen en had een enorme oplaad- en knuffelbehoefte. Ik was de afgelopen dagen veel met Tijmen op stap geweest en die ging juist weer de deur uit vandaag. Goede afwisseling en goede verdeling van de aandacht. En ook ik vond de extra knuffels vandaag helemaal niet erg.

Voor het voorlezen hebben we met z’n drieën nog een rondje gelopen/ gestept. In een lekker tempo nog even frisse neus halen.
Morgen weer een nieuwe dag. Tweede kuurdag voor Arjan. Een bruiloft van Arjan zijn zus. Ook dat kan gewoon naast elkaar bestaan. En ik hoop dat Arjan zich fit genoeg voelt om via de livestream het huwelijk mee te maken.

Verdriet en vreugde liggen vaak dicht bij elkaar. En zo is het leven natuurlijk gewoon ook. En we houden vast aan alle mooie vreugdevolle momenten die er zijn. Voorlezen is een enorm cadeautje, de prachtige lucht van vanavond was weer enorm genieten.
Welterusten!