Vriendje 2.0

Arjan verslijt ze wel!

• 

• 

Hoe je dus kraanvogels meeneemt: Nou gewoon. In een grote supermarktshopper. Overigens wel, nadat ik (in mijn hoofd) soort van elegant voorover van het stoeltje dook, toen ik de slinger van ons plafond afhaalde. Maar klein detail. Grote haak er afgehaald. Voorzichtig in de tas laten zakken en mee in de auto. En zie hier het resultaat! Ze hangen op de plek waar ze horen. Zoveel kleur, zoveel vleugels, zoveel kracht!
Arjan begroet me opmerkelijk optimistisch. Hij ziet er niet uit als iemand die de ochtend startte met hoge koorts. Tuurlijk, je eerste chemokuur vandaag en je maakt het gewoon weer even spannend. De PICC-lijn is vervangen, de infuuspaal piepte en kraakte aan alle kanten en is vervangen (vriendje 2.0 dus) en om maar zeker te zijn dat je er alles uithaalt wat er in zit, ga je vanwege de hoge koorts en de nare hoest die je hebt nog even langs de CT-scan. Gelukkig is de hoge koorts gezakt en heeft Arjan praatjes voor 10. En ik krijg zélfs de opdracht om zijn nieuwe paal even op de foto te zetten. Met supersnelle wielen, zodat hij nu heel ‘smooth’ door de gangen kan hobbelen op de afdeling:

Ik ben blij dat Arjan blij is. Zo is het ook wel weer. Arjan wordt nog even van top tot teen gecontroleerd door de zaalarts. Ieder vlekje, iedere verandering, ieder wondje wordt kritisch bekeken. En er wordt besloten om er maar een ‘brede’ antibiotica tegenaan te gooien. Gelukkig geven de bloedonderzoeken verder geen slecht beeld en ziet Arjan er goed uit. De chemo mag gelukkig toch beginnen. Het betekent een heel rekenschema. Want de chemo’s mogen niet te snel op elkaar volgen. Maar voor nu is de dag weer gered. Ook het extra bloed wat Arjan gekregen heeft heeft geholpen: HB-waarde stijgt weer.

Vrijdag. De laatste dag voor de herfstvakantie. Nou en óf het herfst was! Wat een regen kwam er naar beneden. En dat heb ik gemerkt op de fiets naar school en druppend van het regenwater stond ik eerst in school om de viering (soort toneelstukje) van Tijmen zijn klas te bekijken. Daarna snel rondje huis, spullen verzamelen voor Arjan om mee te nemen en dan weer richting ziekenhuis, waar ik weer een hele vrolijke man aantref. Gelukkig! Geen gekke dingen waarmee hij wakker geworden is, al blijft het een zeikerd met al dat plassen van hem. Maar dat hoort er bij. Ook de zaalarts heeft weinig tot niets te melden (alleen maar goed dus!) en de tweede chemo-dag kan beginnen. Het zijn nu nog korte kuurtjes. Waar de misselijkheid er nog niet is. En Arjan zich nog even kan laven aan de kroketjes, snacks, poffertjes bij de lunch, etc.

Ondanks al dat eten. En echt heel veel eten, valt Arjan te veel af. Hij zit al onder zijn streefgewicht. Ook iets om in de gaten te houden dit weekend. Maar nu nog geen prioriteit. Het wordt zo wel duidelijker, waarom ze maar langs blijven komen met soepjes, nootjes, energierepen en snacks. Alles wat er in gaat, is gewoon een belangrijke buffer.

Ondertussen komen voorzichtig de eerste kaarten al binnen. En ook nu weer zien we prachtige kraanvogels verschijnen (tekst verder onder foto’s):

• 

• 

Het doet Arjan meer dan goed, alle kaartjes, berichtjes en bemoedigende woorden!

Thuis zijn we heel blij met alle hulp. Zeker de donderdag en vrijdag was ik heel heel erg blij dat er voor ons gekookt was. Dat waren de topdagen even in de week. Zeker nu ook Simme er even helemaal doorheen zit en veel aandacht krijgt (terecht!), maar je ook aandacht aan Tijmen wil geven. En ondertussen paardrijden en zwemles lekker door laat gaan. En hoewel Simme heel verdrietig is en boos is en alles door elkaar heen; doet hij enorm zijn best op zwemles en verdient zelfs een sticker! (een bevestiging dat hij een oefening onder de knie heeft). Doorzetter!

Vandaag (zaterdag) haal ik alvast een nieuw voorleesboek voor hem, want Boutje (het boek wat Arjan kreeg van zijn nicht! Zo mooi) is bijna uit. En dat voorlezen is echt een cadeautje voor Simme iedere avond. Ook Tijmen krijgt een leesboek en tot mijn grote verbazing krijg ik zelfs een dikke knuffel voor het ‘vet coole’ boek wat ik heb uitgezocht. Tijmen, de liever-niet-lezer. We starten vandaag rustig op. Waar we alle drie zo aan toe zijn. En ondertussen doe ik op het gemak wat huishoudelijke taken om dan in de middag weer alledrie op pad te gaan. Tijmen en Simme naar vriendjes, ik naar Arjan.

En gelukkig tref ik Arjan vandaag weer aan in opperbeste stemming. De chemo is ook vandaag ‘weer gewoon’ gegeven. En omdat het zaterdag is én Arjan zich goed voelt, loopt hij mee naar het einde van de afdeling. Vandaag mag hij zelfs íetsjes verder, omdat de poli gesloten is vandaag. Is dit voor lopende patiënten voor nu ook even hun ruimte. Het blijft onwerkelijk en apart dat fysiek contact niet kan. Praktisch al niet door mondkapjes en alle aanhangsels. En het is gewoon niet oké nu. Dus met handkussen en een soort van schouderklopje-hug, nemen we weer afscheid en ga ik de trappen weer af naar beneden.