Wist je dat….

(nee, omdat ik het ook pas sinds vrijdag weet…)

Nog even terug naar onze eerste bezoek aan het UMCU voor Arjan. Het was niet ons eerste UMCU-bezoek. Gelukkig wel een tijd geleden. En het voelt dan weer een beetje ‘nieuw’ als je dan weer zoekende een ziekenhuis binnenstapt. Het was druk geweest op de weg. We stonden in een lange file. We waren ook een beetje zenuwachtig. Wat werd opgevoerd door het ziekenhuis omdat er nog extra bloed geprikt moest worden. En dan kom je tegelijk met een stroom andere mensen, die ook laat zijn door de file, het ziekenhuis binnen. En in die spanning en drukte werd ik even ergens anders geparkeerd.

Gewoon simpelweg omdat het te druk was bij het bloedprikken. Dus ging ik naar de aangewezen hoek. En liep ik tegen de kraanvogels aan. De kraanvogels die mij meteen terugvoerden naar hun oorsprong. Onze reizen. Maar ook de betekenis van deze prachtige dieren kwam meteen weer naar boven: Geloof in beterschap. Dat al je gezondheidswensen uitkomen (en meer!). Ik stond meteen in Hiroshima. Waar zo indrukwekkend veel grote slingers hangen. Waar zoveel betekenis is gegeven aan de kraanvogel.

Ik vertelde het Arjan. En voor mij was ook al snel het plannetje ontstaan om te kijken of ik 1000 kraanvogels bij elkaar zou krijgen. Jullie weten hoe het inmiddels is gegaan. De slinger met 1108 kraanvogels hangt bij Arjan in zijn ziekenhuiskamer. En al wachtende tijdens de procedures van de stamceltransplantatie werd er door de arts, verpleegkundigen etc rondgekeken. De kaarten met kraanvogels, de kraanvogels zelf, de kleurplaten… ze werden wel steeds nieuwsgieriger waar onze fascinatie voor Japan en de kraanvogels vandaan kwam.

En ineens zegt de verpleegkundige: “Wist je dat…. er beneden ook kraanvogels hangen?” Ja, dat wisten we.
“En die hebben hier, exact op deze plek ook gehangen. Bij een vrouw, die een stamceltransplantatie kreeg. Ook hier bij het raam. Bij dit bed.”

Daar waren we toch wel even stil van.
Ik heb niet durven vragen hoe het met de vrouw gaat. En hoe het haar vergaan is. Maar mooi vind ik het wel. De kraanvogel-plek van het ziekenhuis! Een plek vol kracht, vleugels en power!

Ondertussen zijn we twee dagen verder. Dus +2 na transplantatie. En gaat het eigenlijk best goed. We wachten wat gaat gebeuren. We wachten op wat ze vertelden wat te wachten staat. Dat is wel heel spannend en onzeker. En ja, HB is laag, dus wordt Arjan opgepept met bloed, bloedplaatjes zijn laag, maar te verwachten na alle destructieve chemo en konijnen-eiwit. Zijn hoofdhuid doet pijn en alles zorgt voor een wollig gevoel, heel heel erg moe en wiebelig op zijn benen.
Maar het wachten weer. Weer het wachten.

Dus vieren we de goede dagen. Gister met een uitstapje naar buiten. Vandaag weer heel even in het zonnetje buiten, voordat hij nieuw bloed kreeg. De voorleesmomentjes voor de jongens. de gesprekjes via whatsapp. De grappen. We vieren dag 2!

Wat de toekomst brengen moge,
mij geleidt des Heren hand,
moedig sla ik dus de ogen,
naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen,
Vader wat Gij doet is goed.
Leer mij slechts het heden dragen,
met een rustig, kalme moed.