Hospital Halloween

– althans in mijn brein dan –

We vieren dag 5!
De vijfde dag na transplantatie.

So far so good. Dit noemen ze de dipweek. En dat merk je ook echt wel. Arjan voelt zich echt met de dag ellendiger. De afbraak van het immuunsysteem gaat nog steeds door en ondertussen zijn die stamcellen nog bezig om hun plekje te vinden. En psychisch zwaar, omdat je ligt te wachten, terwijl je zelf in algehele malaise verkeert.

Weerstand: nul. Energie: verschilt van uur tot uur. Pijn: te doen met pijnstilling.

Wat merkt Arjan: Arjan droomt, slaapt onrustig en heeft pijn in zijn gewrichten. Heup, nek, benen, alles doet pijn. Hoofdhuid is gevoelig. Gehemelte is ruw. Slokdarm geeft pijnklachten.
En door het slechte slapen en door geen weerstand is Arjan moe. Heel moe.

En dan krijgt hij weer een oppepper. Iedere dag zie je de waarde van de bloedplaatjes zakken (voor degene die het wat zegt: vandaag was het 8). Waardoor bijvoorbeeld een bloedneus niet meer stopt met bloeden. Arjan moest zijn wandelingetje over de gang stoppen en was maar druk met deppen. Dat was gisteravond. Een extra prik-actie om de waarde van de bloedplaatjes te bepalen werd in touw gezet. Ook dat verliep niet zonder geknoei. Het bloed druppelde niet netjes het buisje in, maar op het laken en over de grond. Ik kreeg spontaan beelden van een Halloweenparty in ziekenhuissferen. Afijn.
Vandaag reden om extra bloedplaatjes toe te dienen. En wat extra rode bloedcellen, omdat HB ondertussen ook gezakt was weer naar 4.7. Geen laagterecord (die was 4). Maar ernstige bloedarmoede, om het zo maar eens uit te drukken.

Door de bloedplaatjes en het bloed zal Arjan zich even weer wat beter voelen en weer makkelijker op kunnen staan, zonder om te vallen.

Het valt allemaal binnen het verwachtingsplaatje van de artsen. En dat is fijn. Dat stelt toch gerust. Ondanks dat je natuurlijk wel ongerust bent als je die waardes hoort. Geen complicaties. Maar alles nauwkeurig blijven monitoren. Dus veel bloed prikken, veel controles, veel vragen bij de dagelijkse rondes en vooral ook slokdarm en darmen in de gaten houden. Op voorkoming van wondjes, ontstekingen, etc.

Het is geen pretje. Zeker niet. Tijdens het mopperen over alle klachten (vooral dat algehele lamlendige) kwam de verpleegkundige binnen. Ze zei: “Ach ach, meneer heeft het zwaar -cynische toon-“. Waarop ik reageer: “Jazeker, mannengriep! Maar ook dat moeten we serieus nemen!” De grappen om te relativeren zijn er nogsteeds!

Maar wederom: Arjan slaat zich er zo dapper doorheen. Hij probeert regelmatig te lopen op de gangen. Hij leest echt nog steeds iedere avond voor aan Simme. Belt nog iedere avond voor het slapengaan met Tijmen. Moppert niet. Eet als een bouwvakker om de benodigde eiwitten binnen te krijgen. En zolang zijn gehemelte en slokdarm dat accepteren gaat hij door.

Dus daarom vieren we dag 5!

En wist je dat bloedplaatjes er uit zien als appelmoes???