The bald and the beautiful (kaal-hoofd-alert)

En tóch vieren we dag 10!

Waar ik in het vorige blog aangaf dat Arjan merkt dat hij in de dipweek zit, zit hij inmiddels heel diep in de dip. Afgelopen dagen gaven de artsen aan dat het allemaal heel vervelend is. Pijnlijk. Maar volgens het boekje.

Want Arjan ging van pijnlijk, naar hele nare koliekpijnen in het spijsverteringskanaal (voor degene met niersteen- of galblaasaanvallen kent het). Voelde nare drukplekken in zijn mond. Met morfine was het te doen. De nachten zijn desondanks lang. En overdag slaapt hij liever.
Maar ook op deze mindere dagen ziet Arjan de schoonheid van de opkomende zon:

Het ontbijt van Arjan is aangepast. Door bijna geen speekselvorming en omdat slikken vervelend is, zoekt Arjan eten wat makkelijker naar binnen gaat. Eten wordt een opgave. De slechte nachten en de pijn in het lijf helpen niet echt. Maar Arjan zet manmoedig door.

Gister was de dip der dippen. Tot nu toe. En even buiten het boekje. Terwijl ik door de lege gangen in het ziekenhuis loop, ben ik benieuwd wat ik aantref. Arjan blijft nuchter: “Ik heb betere dagen gehad”, was vanochtend zijn eerste bericht. Dat is: Ik voel me hondsberoerd.
Toch zit hij met een glimlach in zijn bed. En wijst op de haren op zijn ‘strijdersshirt’. Het is begonnen. Gekke gewaarwording. Je weet dat het gebeurt. Immers: er is geen patiënt op de afdeling mét haar. Uitzonderingen zijn er niet. Toch moet hij er om lachen, want…. zijn eigen hematologe had daarmee de weddenschap verloren. ” ”Maandag”, zei ze. ”Maandag gaat je haar uitvallen”. Jammer dat we er niets op ingezet hebben.

De andere kant is dat het een verschrikkelijk emotioneel moment is. Weer een bevestiging van het proces waar Arjan in zit. Arjan wil dat ik hem help met afscheren. De haren die er nog opzitten. Want met over zijn baard wrijven, vallen de haren er gewoon al uit… We krijgen toestemming van de verpleging. En zo sta ik sinds een week weer dicht bij Arjan. In de badkamer. Een groot laken onder ons, Arjan op een douchekruk. Ik met de tondeuse in mijn hand. Na ontsmetten van de handen ga ik aan de slag. Pluk voor pluk verdwijnt in de prullenbak. En mijn tranen vullen mijn mondkapje en mijn bril beslaat. Maar we gaan door. Ik aai over zijn kale hoofd. Nu mag ik even. Heel even Arjan weer aanraken zo. En zo is het voor en na (tekst verder onder foto’s):

• 

• 

Hoewel echt beroerd, maak ik me nog niet heel erg zorgen. Arjan is alert en helder en de morfine begint weer te werken als hij weer een pil neemt, als ik hem ineen zie krimpen.

Ik wil ook weer snel bij de jongens zijn. Ik wil ze vertellen hoe het met hun papa gaat. Gelukkig heb ik die op natuurlijke wijze achter kunnen laten op een verjaardag. Bakje koffie, taartje en de jongens gingen lekker spelen. En toen ik er weer was, hoorde ik: ‘HUH?? Mama ben je er nu al???’

We halen nog even wat boodschapjes en thuis vertel ik ze over Arjan. En laat de foto zien. Tijmen is verdrietig. Simme vindt papa eng.

Van Arjan krijg ik een bericht dat de koorts weer stijgt. En rond etenstijd houdt Arjan niets meer binnen en stijgt de koorts alleen maar meer. Hij is te moe en te beroerd om te communiceren. Terwijl hij wacht op de arts, kan ik niets anders doen dan wachten. Gelukkig – wederom gelukkig- worden de jongens op dat moment weer afgeleid. Wat is het fijn dat er lieve mensen zijn die letterlijk de jongens even uit je buurt houden. Niet omdat ik ze niet in mijn buurt wil hebben, in tegendeel. Maar zodat ik kan zijn met mijn gedachten.

Er wordt extra bloed geprikt. Er wordt weer een brede antibiotica gegeven, paracetamol via het infuus, in de hoop dat de koorts wat zakt. Een ijsje om af te koelen. En zodra er een CT beschikbaar is, zal er een scan volgen. Uit voorzorg. Als extra check. Wat artsen niet van de buitenkant kunnen zien of waarnemen, zichtbaar te krijgen.

Het is gewoon heel spannend. De dipweek. Is een échte dipweek. Waar we vandaag dag 10 vieren, met een onverwacht zonnetje in huis. En ondertussen wachten op uitslagen. De CT-scan is al geweest. Arjan is de nacht goed doorgekomen. Nog koorts. We wachten. En nemen even een omweggetje op die berg omhoog.