Klein lichtpuntje in de dichte mist

En chaos in mijn hoofd & hart

We vieren dag 13!
Zondag doe ik de noodzakelijke chemo- ziekenhuiswas. Vouw alles, maak het huis verder in orde. Jongens zijn niet vooruit te branden. Maar ach. Ik ben klaar voor een nieuwe week en zet de tas met schone was en kaarten en tijdschriften bij de deur neer. Maandag, wanneer de jongens naar school zijn, ga ik meteen naar het ziekenhuis. Was mijn gedachte.

Wanneer ik maandag terugloop van school krijg ik en berichtje in mijn app: er is in een klas bij de kinderen een positieve besmetting. Ik bedenk me geen minuut. Loop in stevige pas verder naar huis, bel school dat ik ze weer ophaal. En thuishoud, totdat er meer bekend is over nauwe contacten en andere besmettingen. Het weekend was heel spannend. Ik verwachtte toch gebeld te worden vanuit het ziekenhuis, met de hoge koortsen en het niet binnen houden van eten van Arjan. Een infectie wat naar binnen geslagen is was de oorzaak van de hoge koortsen. Een eenvoudige infectie. Gewoon een hele simpele. Die jij en ik ook gewoon oplopen. Misschien veroorzaakt door de de bloedneus, die maar niet wilde stoppen. Niemand heeft er last van, maar gewoon gevaarlijk voor iemand zonder weerstand.

Dus een verkoudheid, laat staan een COVID-besmetting is nog gevaarlijker. Ik sta een kwartier later in school en haal de jongens uit de klassen. Informeer Arjan dat ik niet kom. Maar merk ook dat ik dit soort dingen, deze grote onzekerheden slecht trek.

Omdat Tijmen toch wat verkouden is, plan ik meteen maar een test in. Ook voor Simme en mijzelf. Nu we toch bezig zijn. En zo zit ik niet 20 minuten in de auto, maar hang ik 20 minuten in de wacht bij de GGD. Het is verschrikkelijk druk en pas in de middag kunnen we terecht. Ik wil ook met een veilig gevoel naar Arjan toe, wanneer dat weer kan. Nu nog niet, Arjan draagt zijn joggingbroek maar een dag langer.

De ochtend bel ik veel. Afstemmen met Arjan, overleggen met een goede vriend. Wat is wijsheid. Ondertussen hoor ik van andere positieve geteste kinderen. Het is ‘bal’. En dat komt slecht uit. Nu. Altijd. Nu helemaal. In het UMCU staan alle seinen op rood. Arjan krijgt een extra keelswap vanwege een kuchje. Ik mag (logisch) niet eerder op bezoek, zodra we weten dat wij alledrie negatief getest zijn. Arjan zijn buurman wordt naar de andere kant van de kamer verplaatst. Mede ook omdat Arjan weer koorts krijgt. En ohja, bloedplaatjes laag en rode bloedcellen laag… dus drie zakken extra bloed en weer bloedplaatjes. Arjan is ineens een ‘risico’ dus ingepakte verpleging aan zijn bed bij de controles. Kamergenoten uit de buurt. En ach ja, een extra antibiotica.

Het geheel geeft zo’n enorme lading. En mijn hoofd is er constant mee bezig.

Dinsdag bel ik school en hoor dat er nog een besmetting bij is. En dringend advies is: hou de jongens de komende twee weken thuis. Want nu weten we nog niet wat de gevolgen zijn van deze besmettingen, die zijn pas over een dag of vijf bekend.
Oké, weer complete block; Twee weken? Maar dat betekent ook weer belemmeringen in mijn vrijheid. Belemmering in het kunnen bezoeken van Arjan. Geen wandelingen, waar ik zo zo enorm naar verlang. En twee verdrietige jongens: Tijmen wil dolgraag bij zijn vrienden zijn. Het is zo’n hecht en mooi clubje geworden. Ze zijn er voor elkaar. En nu staat hij er letterlijk buiten. En Simme vind het niet erg om thuis te zijn, maar is heel heel boos dat hij niet bij klasgenoten kan spelen nu. En ik moet een feestje afzeggen. Ik ben redelijk gefrustreerd. Let wel: ik neem school absoluut niets kwalijk. Maar dit is te veel. Simme heeft het kale hoofd van zijn vader nog niet verwerkt, ik maak me logisch nog vreselijk zorgen over het vervolg. En dit kan er dan ook wel weer bij.

Arjan zijn ouders komen eerder naar Hoevelaken. Zodat ik in ieder geval naar Arjan kan (We zijn alle drie negatief getest dus!). Ik kan gewoon niet wachten. Arjan zijn PICClijn (infuus-lijn) is er uit gehaald, omdat de infectie hecht aan lichaamsvreemde ‘stoffen’. En Arjan heeft nu een gewoon infuus gekregen voor zijn antibiotica. Niet de handigste manier, want nu moet kan het bloed ook niet uit de lijn gehaald worden, maar is het weer bloedprikken door een laborant. Ik wil Arjan gewoon ook zien na de dagen van hoge koorts.

Ik schrik toch even als ik binnenloop. Arjan ligt te slapen. Wit kaal koppie. Onder wit laken en wit shirt aan. Wat een zieke man ligt daar dan. Eenmaal wakker, blijkt dat hij zich wel wat beter voelt. De grappen zijn er weer. De post wordt gelezen. Ik hang nog wat mooie kraanvogels op die hij heeft gekregen. Ja, die bloedwaarden en die infectie… het is echt wel zorgelijk. En als hij even naar het toilet gaat, zie ik weer hoeveel hij is afgevallen. Toch verlaat ik met een glimlach het ziekenhuis. De grappen en het fijne gesprek. Maar ook even samen kunnen sparren over wat te doen. Geeft een goed gevoel. Ik was gewoon weer even bij hem.

In de avond kan ik ontspannen naar de radio. Wat een heerlijke afleiding was van deze dag. Gewoon even andere mooie gesprekken. Grappen maken over ‘niks’.

Vandaag ging Arjan zijn vader op bezoek bij Arjan. Wij drieen maakten een mooie prachtige wandeling in de dichte mist. Een beetje zoals mijn hoofd voelt: Mistig. Niet veel later, na het bezoek van zijn vader, belde Arjan mij: Goed nieuws! Voorzichtig goed nieuws! Maar goed nieuws!  Er worden weer witte bloedcellen aangemaakt, wel in hele kleine hoeveelheden maar toch. De donor stamcellen lijken zich genesteld te hebben in het beenmerg en zijn begonnen met zich te delen naar witte bloedcellen. Er gebeurt wat!
Ik kan niet wachten Arjan weer te zien. Ik hoop vrijdag weer te gaan. En dat valt vast te regelen. Goed nieuws moeten we vieren!

Vandaag vieren we dag 13! Lichtpuntje in de chaos!