Als donderslag op donderdag!

Goed nieuws is niet per definitie meteen leuk nieuws.

Waar we afgelopen maandag en dinsdag de paniek voelden. Het kuchje van Arjan, de COVID-besmettingen op school. De onzekerheden die het met zich meebrengt, het extra testen voor Arjan én voor ons. De bloedwaardes die niet oké waren. Waren we zo blij met het voorzichtige lichtpuntje van woensdag. Een stabiele dag.

Donderdagochtend zijn alle bloedwaardes goed. En zien ze steeds meer activiteit van de donor terug in het bloed. Arjan zijn bovenbenen doen zeer. En dat zijn groeipijnen. Gewoon groeipijnen, van het beenmerg. Wauw!

Ja, wauw! Maar de artsen zijn zo positief gesteld dat ze mededelen dat Arjan wel naar huis kan. Eigenlijk nu wel meteen.
Nou ehhh… nee! 1,5 dag stabiel…. ik vind het erg vroeg erg onzeker. Eng. En praktisch: er moet nogal wat gebeuren in huis om het patient-proof te maken. Eigenlijk gewoon niet. Laat maar over het weekend heen gaan. Hoewel we thuiszitten hebben we ook snotneuzen. Zijn we emotioneel ook nog niet toe aan een hele precaire situatie thuis. Kortom: ik ben gewoon niet blij.

Arjan wil natuurlijk dolgraag naar huis. Zijn kamergenoten zijn nu erg ziek. En het is gewoon een verschrikkelijke omgeving. Ik wil eerst de arts spreken. Want ik ga hem niet ophalen voordat ik de arts gesproken heb. Ik wil weten waarom het verantwoord is. Sterker nog: Arjan zijn argumenten doen er niet toe. Arjan weet mij niet te overtuigen. En ik wil hem er ook niet over spreken. Het klinkt hard. En ik ben ook echt in paniek. Vier weken elkaar niet mogen aanraken, vier weken leven in een steriele ruimte, vier weken de jongens niet gezien en dat zouden we dit weekend heel voorzichtig op afstand, buiten, voor het eerst wel doen. En nu kan het wel???

Ondertussen realiseer ik me dat Arjan hoe dan ook snel thuis kan komen. En ik gewoon aan de slag moet. Nou daar gaat mijn planning weer. Ik had beloofd mailtjes te beantwoorden. Ik had wat beloofd even wat anders te doen… laat maar. En zo sta ik na heel veel gebel en boosheid en spanning, de badkamer schoon te maken en de vochtplekken te verwijderen. Controleer ik de aarde van de planten of ze schoon zijn. En die niet schoon zijn, worden opgehaald. Er gaan een aantal planten naar Tijmen zijn kamer. Ik controleer de woonkamer op vochtplekken en haal ze weg. Verschoon het bed. Kortom: de jongens zitten weer te gamen, zodat ik mijn gang kan gaan. Ik ren door het huis.

Als ik de arts spreek, geeft hij ook aan dat het heel spannend is. Maar dat thuis – ook omdat de jongens niet naar school gaan- veiliger is dan in het ziekenhuis. Hij begreep mijn paniek. Maar ergens moet je toch beginnen. Nou oké, omdat ‘vandaag wel erg snel is, mag het morgen…. Ik zie nog veel spoken. Vraag wanneer ik alles veilig thuis heb. Ik krijg de richtlijnen mee verder nog. En doe het er maar mee. Ik hang voorzichtig thuis de slingers op. Letterlijk.

En zo sluiten de jongens na vier weken hun vader in de armen (tekst verder onder foto’s):

• 

• 

Tijmen is heel blij. Arjan is heel blij. Simme nog niet helemaal. Ik nog helemaal niet.
De heenreis verliep al niet soepeltjes, vroeg opgestaan voor de laatste regeldingen. Ik ben er nog niet klaar voor. Maar als ik zie hoe de jongens dan toch blij zijn om hun papa te zien. Dan denk ik: Daar doe ik het voor. Ik moet gewoon even doorzetten.

Via de apotheek, om deel twee van de grote voorraad medicijnen op te halen, rijden we naar huis. We eten een boterham. We ruimen wat spullen op. Arjan verkent het huis weer na vier weken weg. Ik moet nog heel veel halen voor Arjan. Dat ga ik daarna meteen maar doen en tegelijkertijd ga ik even mijn hoofd leegmaken. Even van me afzeuren. Even ruimte scheppen en accepteren dat dit is wat het is. En dat het ook gewoon goed is. Hoe spannend ook. En hoe groot deze overgang ook is.

Dat lukt. En uiteindelijk ben ik ook gewoon blij, dat we het weekend starten met ons vieren op de bank. Compleet.

En dank aan degenen die even boven mijn angst gingen staan en mij hielpen relativeren en goede adviezen gaven. Gewoon luisterden.
De slingers hangen en die blijven nog even hangen dit weekend.

Ondertussen houdt Arjan zichzelf goed in de gaten. Temperaturen, vaste checks. Goed eten. En helpen we allemaal een handje mee. Dit weekend zitten wij in onze bubbel!

• 

•