Oost West Thuis Best

Still hanging in there

De eerste nacht thuis is behoorlijk onrustig. Sinds de chemo moet Arjan zo ongeveer ieder uur er uit. Ik ben er toch steeds wakker van en halverwege de nacht voel ik keelpijn opkomen. Daar lig ik dan over na te denken. Want is het keelpijn, die je wel vaker hebt, zo in de nacht? Of is het de keelpijn, waar ik iedereen over hoor? Moet ik dan wel blijven liggen hier? Ik schuif voor de zekerheid toch wat meer naar het randje. Lang leven ons nieuwe grote bed.

De keelpijn was toch echt keelpijn en meteen maar weer een testafspraak maken bij de GGD. Naast corona ben je toch ook met de kleine verkoudheidjes bezig. Want ook dat moet Arjan niet oplopen. Maar laten we eerst maar uitsluiten dat het corona is. Pfff. Arjan voelt zich moe maar goed en in de ochtend lopen we ons eerste kleine minirondje samen buiten.

Het valt niet mee. Maar wat is het heerlijk om na vier weken weer even in eigen buurt rond te lopen. Ook nu ben je weer bezig met wat ‘gevaarlijk’ is. De jongens zijn druk met blaadjes gooien en lekker struinen door een enorme berg blad. Niet zo gezond voor Arjan, rottend blad. Dus die blijft op grote afstand.

Vanwege de keelpijn blijf ik ook op afstand. En zo lopen we wat om elkaar heen thuis. Ook Arjan zijn boterhammen smeer ik niet, beter dat hij dat zelf doet. ’s Avonds is er een lampionnenoptocht in het dorp, dat langs ons huis komt. De jongens mogen niet meelopen, ivm de drukte en de verschillende contacten, waar het lastig is om afstand te houden. Simme vindt het fantastisch om te kijken. Al die lichtjes. Het is een heel lange optocht. We zwaaien op de gok naar mensen, waarvan we denken dat ze zwaaien, we zwaaien blijkbaar ook niet terug naar mensen, die wel staan te zwaaien (sorry!!!!). Tijmen beseft halverwege dat hij weer een moment met zijn vrienden mist en is boos. Gelukkig is aan het einde van de optocht een grote brandweerwagen te zien en maakt dat alles weer goed! Fijn dat de optocht langs huis komt en de jongens dit niet hoeven te missen.

Zondag is Arjan heel erg moe. Het kost hem moeite om op te staan. Moeite om mee te komen met het gezinsleven. En de slechte nachten breken hem op. Een kleine interne verhuizing heeft er voor gezorgd dat ik beter slaap: ik mag me laven onder een Paw Patrol dekbed op Simme zijn slaapkamer en de jongens slapen lief en knus bij Tijmen op de kamer. Maar ook verkoudheidstechnisch is het beter om even apart te slapen. Mijn tweede test in de week is gelukkig negatief. Dat scheelt alweer wat zorgen. Maar ook nu dansen we een beetje om elkaar heen in huis. Even er uit met Tijmen naar de bouwmarkt is wel heel erg fijn. Thuis is het heel fijn met z’n allen en tegelijkertijd ook benauwd, met alles waar je rekening mee moet houden.

In het bouwcentrum zijn we op zoek naar de pillen-sorteerdozen en hebben de afdeling snel gevonden. Dan moet er nog een keuze gemaakt worden. Arjan heeft 6 pil-momenten op een dag. En moet er per keer verschillende hoeveelheden slikken. We kunnen voor een enorme koffer gaan, of doen we een doos per dag? We kiezen voor het laatste. Arjan zijn daily routine: Iedere avond voor het slapengaan de pillen klaarleggen voor de volgende dag. En is dus blij met dit doosje.

Arjan temperatuurt iedere dag meerder malen. En ook dat zijn steeds weer ‘momentjes’ om in te schatten hoe het met hem gaat. Nou ja, lichamelijk gezien.

Arjan heeft last van een ‘thuisdip’. Zo leren we van zijn maatschappelijk werkster. Dat is normaal. Je wil thuis mee gaan in het thuisritme. En in je hoofd kan je al veel meer. Want in het ziekenhuis lukte het immers ook ‘allemaal’. Het is fijn om gewoon te weten dat er een thuisdip bestaat. Dat helpt.

Maandag sta ik met de jongens gewoon op tijd op, want er is gewoon thuisschool. En halverwege de ochtend lopen we een rondje door het dorp. Maar Arjan heeft nergens zin in. Het is zoeken naar wat hij kan en wil eten overdag. Geen smaak of eten smaakt heel anders. Of gewoon te droog. Hij valt nog steeds af, dus er moet meer vocht in. Hij moet zichzelf motiveren om aan te kleden, maar nog steeds ook zelf zijn boterhammen te smeren en zijn yoghurt te eten. Arjan zit veel op zijn telefoon. De jongens zijn druk (ja want het Sinterklaasjournaal begint óók deze maandagavond!), het thuisritme gaat gewoon door, terwijl Arjan het gevoel heeft stil te staan. Met alle onzekerheden, je lichaam niet goed kennen en alle drukte om je heen valt het ook niet mee. Eerlijk is eerlijk.

Dinsdagochtend staan we allemaal op met een beetje ‘blugh’ gevoel. Thuisschool lukt niet, mijn dingetjes ‘to do’ gaat niet echt snel, omdat ik Simme echt les moet geven. Ik besluit alle drie de mannen in de auto te zetten. De zon schijnt, het is prachtig weer. Er moet uitgewaaid worden en er moet gerend worden. Dus rij ik naar Kootwijkerzand en parkeer op een plek, waar ik weet dat er dichtbij een bankje staat. En dat het een punt is waar de jongens heerlijk kunnen rennen. Het weer is ons gunstig gestemd; De zon schijnt echt volop. We laden onszelf op. Arjan houdt het een uurtje vol op het bankje, de jongens een uurtje klimmen en rennen. En ik kan met mijn fotocamera foto’s maken en ondertussen gewoon genieten! Ja, we kunnen er weer tegenaan!

Vandaag goed gestart met het schoolwerk. Tijmen kan sinds vandaag online lessen meevolgen. Simme mag vandaag Facetimen met zijn klas. En Arjan scharrelt vanochtend een beetje rond. Het komt goed. Alles op zijn tijd. Ook aan deze nieuwe fase in het proces moeten we even wennen. Maar dat kunnen we! Snel uit die thuisdip!