Should I stay or should I go?

Thuisdip zet zich voort….

Vrijdagochtend in alle vroegte naar het ziekenhuis. Bloedprikken en controle bij de Hematologe. Voordat we in de auto zaten was Arjan al uitgeput. Het eten alleen al vergt erg veel tijd. Arjan eet, zo zegt hij zelf: ‘met frisse tegenzin’. Het kost zo verschrikkelijk veel moeite. Gelukkig is Arjan niet meer misselijk en gaat het er uiteindelijk in. Wanneer je dan ook nog slecht slaapt, is opstaan, ontbijten en spullen pakken een ware marathon. Met een ”Heh, heh”, zit Arjan dan in de auto en kunnen we gaan.

‘Gelukkig’ bemoeit Arjan zich er nog mee waar ik moet parkeren en vraagt hij zich af waarom ik perse achteruit moet parkeren en wel op die manier en een ‘pas op!’ komt er ook nog uit… Gelukkig nog steeds dezelfde Arjan 😉

We wachten tijdens het bloedprikken bij de kraanvogels.

Simme vindt de ochtend per definitie stom. Wachten nog stommer. Gelukkig krijgt Arjan steeds voorrang, dus ook het bloedprikken gaat razendsnel. Alleen Arjan komt nog witter en vermoeider terug. Dus we zoeken een rustig plekje. Halen wat drinken en lekkers. We maken er meteen een uitje van. Simme en ik lopen samen nog een rondje, terwijl Tijmen gezellig bij Arjan blijft. Arjan kan dan nog mooi ‘even’ de rest van zijn ontbijt wegwerken.

Bij de hematoloog horen we meteen de eerste bloeduitslagen. Bloedplaatjes omhoog, HB stabiel (niet waar je heel blij van wordt, maar goed genoeg), witte bloedlichaampjes naar beneden en een onderdeel daarvan vertoont een dip. Tsja. En wat betekent dat?
Dat kon de hematologe ook niet zeggen. Daarvoor moet het bloed langer onderzocht worden in het lab. Want het is wel reden tot zorg. Geen paniek, maar wel zorg. Herstel laat sowieso nooit één grote vloeiende lijn omhoog zien, maar gaat in golfbewegingen. Maar dit beeld past ook bij het (verkoudheids-)virus CMV*. Een onschuldig virus, je merkt er niets van. Maar voor transplantatie patiënten gewoon gevaarlijk. Gelukkig zijn er vaak controles en is Arjan er sowieso op tijd bij. Dus geen paniek. Zondag (vandaag) of morgen worden we gebeld over de uitslag. Blijkt de dip veroorzaakt te worden door dit virus, dan mag Arjan zijn koffers weer pakken, om te logeren in hotel ziekenhuis. Het virus wordt behandeld met een infuus. Verder is de arts tevreden. En is het nu vooral de enorm vervelende dip uitzitten. Gelukkig.

Hoewel we natuurlijk willen weten wat de uitslag is, nemen we de dagen zoals ze zijn. Het is allemaal al spannend genoeg. De hele week stond in het teken van het Sinterklaasjournaal. En dan zaterdag de grote vraag of de pakjesboot wel aan zou komen!

Gelukkig komt altijd alles weer goed. En zo ook zaterdag. De spanning was zo groot, dat we even moesten ontladen. En Arjan moest echt even rustig slapen. Dus ik ben met de jongens naar de Kaapse bossen gereden bij Doorn voor een lange wandeling en een mooie klim op de uitkijktoren. Simme viel op de heenweg al in een diepe slaap. Het is ook best veel; je papa alleen maar moe en ziek op de bank, de verjaardagsfeestjes die je af moet zeggen, thuis school van je moeder krijgen én Sinterklaas! Je zult maar 6 zijn en dit allemaal doormaken.

De andere kant is dat Sint verbindt. Of beter: Lego verbindt, want tot grote vreugde van de jongens was het de Pieten gelukt om wat in hun schoenen te doen. En dat was een Lego-pakketje. En Simme had hulp nodig bij het bouwen. Meestal doe ik dat. Zeker nu. Simme zit ongeveer aan me vastgeplakt. Maar voor het eerst sinds Arjan thuis is, wil Simme dat Arjan hem gaat helpen, wanneer Arjan er naar vraagt. Sterker nog; Arjan mag best wel bij Simme komen zitten. Ik ben zo blij dat ze weer dichter bij elkaar komen – letterlijk!- (overigens is letterlijk het stopwoordje van Simme, echt heel grappig).

Ook hiervoor geldt: Het komt goed. Het komt echt wel weer goed. En een genietmomentje voor ons allemaal.

Supertrots ben ik op de mannen. Hoe ze sommige nieuwe leefregels al zo gewoontjes oppakken. Ze moeten na ieder toiletbezoek het toilet schoonmaken. Ze moeten extra hun handen wassen. Takken, blaadjes en ander natuurschoon is niet meer welkom in huis en dat vinden ze oké. Ze gaan op hun kamer werken of spelen als papa slaapt. Of vragen een rondje te lopen. Ze slapen samen op een kamer en dat gebeurt zonder gekeet en gerotzooi. Jawel, Tijmen was door zijn bed gezakt (extra klusje voor mama), je struikelt over de legosteentjes (en als je er op staat doet dat pijn!). Maar ze doen het gewoon goed. En hoe jammer ze het ook vinden dat ze school missen, vriendjes missen, ze mopperen maar af en toe.

Mijn verkoudheid is weer over en dat heeft als voordeel dat ik weer bij Arjan mag slapen. En omdat ik ook het beddengoed extra vaak moet verschonen nu, was het erg leuk om dan ook nog onder een nieuw dekbed te liggen! Want ineens stond de postbode op de stoep met een kraanvogeldekbedovertrek! Wauw! Een grote verrassing. En gewoon .. nou ja, we waren er een beetje stil van.
Net zoals we stil waren van het prachtige kunstwerk wat in het magische kastje voorde deur lag; een schilderij van kleine steentjes van kraanvogels! Die heeft een mooi plekje gekregen meteen. En dan te bedenken dat er ook nog een prachtige Fendt-trekker werd bezorgd voor Arjan….

En zo lief: gebakjes omdat we feestjes missen, traktaties voor de jongens, omdat ze dat anders zouden missen, kaartjes uit onverwachte hoek. De borrel, omdat ik riep dat ik die nodig had. Een houten kerstboom van Sinterklaas, omdat een echte er dit jaar niet in zit….Het is overweldigend hoeveel mensen meeleven. En het doet ons, maar ook Arjan heel erg goed. (tekst verder onder afbeeldingen)

Nu wachten we vooral nog op het telefoontje uit het ziekenhuis. Should he stay, or should he go?
We nemen de dag zoals die komt. Komende week staat in het teken van de griepprik. De jongens kregen deze al ieder jaar vanwege hun astma, ik dit jaar voor het eerst. Voor Arjan. Het hele gezin neemt ter bescherming van de patiënt een griepprik. En zo gaan we dat doen. En hoop ik dat er voor de jongens een ‘go’ komt om naar school te gaan.
Nieuwe week nieuwe kansen. Nieuwe uitdagingen. En ook dat komt allemaal weer goed.

* lees hier meer over het CMV-virus: http://www.stichtingcmv.nl/pagina/wat-is-cmv