Eat, sleep, wait & repeat

En hoe de vermoeidheid er even inhakt.

Arjan mag thuisblijven! Gelukkig. Ons geduld werd wel even op de proef gesteld. Zondag geen telefoon, maandag geen telefoon. Dan maar zelf bellen. Het is druk in het ziekenhuis, maar gelukkig snel de hematologe aan de telefoon met het verlossende antwoord dat er geen virus aangetroffen is. Gelukkig!

De jongens waren verdeeld blij. Want: deze week in ieder geval nog even thuis van school. Wat missen ze hun vrienden.

Omdat je zit te wachten en eigenlijk de tas al klaar hebt staan ‘just in case’, doe je alles wat moet ‘even snel’. En door de drukke ziekenhuisweken loop ik een beetje achter de feiten aan. Het zorgt voor een onrustig geheel. Daarbij merk ik dat de vermoeidheid ook om het hoekje komt kijken.

Het is fijn dat Arjan lekker thuis is. Dat zorgt er voor dat ik wat makkelijker de deur uit kan om die dingen dan ‘even’ te regelen.
Ondertussen zien we dat Arjan ook steeds weer wat smaak terug krijgt. Hoewel eten ‘een ding’ blijft, is zacht eten alweer gewoon lekker. Als er dan ook nog een fijne pan soep bezorgd wordt, is dat echt een cadeautje. In plaats van een boterham met moeite wegwerken, is een kop soep een heel goed alternatief.

De hematologe geeft nog wel terecht aan, dat het de komende weken spannend blijft. Dat je altijd ‘wacht’. Wacht op nieuwe controles, wacht op een stijgende lijn, wacht op uitslagen. En dat je constant bezig bent met pillen, eten, hygiëne en verkoudheden om je heen.

De dagen bestaan uit; de jongens thuis les geven en ik probeer iets te regelen voor de radio. En zo loop ik ineens over. Ik wil bijna zeggen: ‘letterlijk’ (om maar in Simme zijn stopwoordjes te blijven). Ik vergeet veel, maak gewoon fouten. En met hulp van anderen wel weer te herstellen, maar gewoon weer extra werk. Even pas op de plaats, even vroeg slapen. Even wat langer uitslapen ’s ochtends.

En Arjan? Die loopt af en toe buiten en dat rondje wordt langzaamaan groter, de ene dag slaapt hij veel, de andere dag wat minder. Maar eindelijk zien we dat de thuisdip een dipje wordt. Eindelijk, voor Arjan! Want vooruitgang, motiveert ook om wat meer te doen. Ook zie ik Arjan zijn computer weer pakken en ingewikkelde technische dingen opzoeken. Een goed teken!

Eten, slapen en wachten. Arjan gaat gewoon nog even door in dit ritme. Vrijdag nieuwe controles. Opnieuw wachten. En duimen!

Enneh… de jongens en ik hebben de griepprik er in zitten. We hopen een goede bescherming voor Arjan.