Hoe gaat het nu?

Makkelijke vragen, die soms lastig te beantwoorden zijn.

Deze week werd me de vraag een paar keer gesteld: ‘Hoe gaat het?’
Ik ben geneigd om meteen ‘goed’ te zeggen. Want het gaat ook goed. De waardes zijn stabiel. Ja, natuurlijk zie je liever groei in de bloedplaatjes, witte bloedlichaampjes & HB-waarde. Maar het is stabiel. In dit geval is stabiel ook groei. Arjan krijgt weer smaak terug. Zachte maaltijden eet Arjan met smaak. En soms ook gewoon te veel. Zijn lichaam moet nog even wennen. Ook de soepen blijven favoriet. Er komt meer kleur op het gezicht van Arjan. Er zijn dagen dat Arjan even wat minder slaap nodig heeft. En de rondjes buiten worden iedere keer wat langer. Sterker nog; zondag hebben we toch een mijlpaal gevierd! We zijn met zijn vieren naar het bos gelopen! En weer terug! Genoten? Jazeker? Uitputingsslag? ook! Was het het waard? Meer dan!

En ja, het was hartstikke druk in het bos. Maar het was dan ook heerlijk weer. We konden prima afstand houden. En de frisse buitenlucht is gezond.

Mooie berichten toch?
Gaat het goed? jazeker! Toch liep het emmertje bij mij vorige week voor het eerst echt over. Want de zorgen zijn zeker niet minder geworden. Het wachten steeds op uitslagen blijft vervelend (maandag werd Arjan na een dag wachten gebeld dat alles weer ‘goed’ is). Hoewel mijn gevoel zegt dat het goed is, sluimert ook steeds op de achtergrond de gedachte dat ik paraat moet staan om weer even naar het ziekenhuis te rijden met Arjan. Daarnaast zijn we bezig met besluiten nemen rondom schoolgang van de jongens en waar je dan wijs aan doet. Ook voor hun sociale groei. Gelukkig worden sommige besluiten gewoon genomen; de hematoloog vindt het te onrustig om dit schooljaar nog gewoon deel te nemen aan onderwijs op locatie. Maar we zitten wel midden in de Sinterklaasfestiviteiten, afscheid van Tijmen zijn lieve juf is deze maand, er zijn veel verjaardagen, die afgezegd moeten worden en dan staat Kerst voor de deur en de verjaardag van Tijmen. Moeten we hen dat allemaal ontnemen?

Daarnaast wil ik thuis ook een gezellig Sinterklaasfeest hebben, wil ik zelf het liefst de surprises maken en ik wil ook nog even de stad in voor de laatste cadeautjes. Is Tijmen eind volgende maand jarig. Zitten we dan allemaal weer in lockdown? Wat mag wel? Wat kán wel? Hoe ga ik het zo gezellig mogelijk maken. Zo feestelijk mogelijk houden.

Dinsdag was ook ‘zo’n dag’. Tijmen zijn klas ging naar Corpus in Leiden. Tijmen zit in een kleine klas. Hoe kan hij mee? Ik besloot in de nacht (ja, daar lig je dus wakker van… en daarom loopt het emmertje dus over) dat hij meeging. En dat ik dan gewoon hem alleen in de auto heen en weer breng. Hij kan prima een mondkapje op en afstand houden van zijn klasgenoten. Dat is uit te leggen. Ik deelde dit Arjan mee en die zag het ook wel zitten. Gelukkig hebben we veel meedenkende en hulpvaardige mensen om ons heen. De moeder die het uitje organiseerde is bekend met de risico’s voor mensen met een stamceltransplantatie (werkende in de zorg op Hematologie). Zij stelde voor dat zij en haar dochter een zelftest zouden doen en Tijmen dan mee kon rijden. Gevolg: ook de juf en een andere klasgenoot gingen met negatieve test (en zonder verkoudheidsklachten) mee in de auto en ook andere klasgenoten hebben een test gedaan.

Hoewel ik het loslaten verschrikkelijk moeilijk vond. Ben ik blij dat we dat op deze manier toch gedaan hebben. Tijmen kwam dolgelukkig terug. Had zijn vrienden weer gezien. En zo op een zo veilig mogelijke manier een fantastische dag gehad.

Ook bij de radio ben ik constant bezig met de mensen om me heen. Mijn naaste collega’s houden afstand als ze verkouden zijn of een klein klachtje ervaren. Maar de andere mensen ken ik niet. Ik hou afstand. En vind dat tegelijkertijd ook lastig; ik ben eenmaal een sociaal mens.

Voor Simme was ik aan het nadenken over hoe ik dan toch dat Sinterklaasfeest op school een beetje kan invullen? Ik wilde ook voor hem een surprise op school hebben. Net als alle andere klasgenoten. Zodat hij dan ziet -als hij online les heeft- dat er voor hem ook wat staat. Ik weet dan even niet hoe ik dat voor elkaar moet krijgen en mijn hoofd zit te vol om ook maar te bedenken iemand anders te vragen een surprise te maken. Gelukkig zijn er mensen die dat zien en het uit handen nemen. Het enige wat ik hoefde te doen is de surprise naar school te brengen en bij de voordeur af te geven. En zo combineerde ik dat ritje om even langs de kerk te gaan, om ook een bijdrage te leveren voor de voedselbank, Tijmen was mee en kon zo de leiding van de basiscatechisatie zijn aandeel afgeven, voor de deur. Zo doet hij ook mee met het project wat er die avond wordt besproken.

Er zijn talloze kleine dingen, die mijn hoofd vullen. En ondertussen merken we beide dat de jongens last hebben van het niet deelnemen aan het sociale leven. Dat Simme zijn klas onverwacht voor de deur staat en allemaal even staan te zwaaien, doet Simme dan ook heel erg goed. Een uur later realiseert hij zich dat hij graag meegewandeld had, want al zijn vriendjes waren er ook bij. De vermoeidheid komt naar boven. Waarschijnlijk de ziekenhuisweken met heen en weer rijden en zorgen dat alles doorgaat. En de zorgen zijn niet minder. Geen combinatie voor efficiënt en zorgvuldig de dingen doen, die ik ook gewoon nog moet en wil doen.

Na een goed gesprek met een goede vriend maandagmiddag, besluit ik inderdaad even voor mezelf te zorgen. Want het overlopen, zorgt dat ik korte stukjes ren, maar niet echt die berg opkom, die we met z’n allen beklimmen. Ik werk eerst dinsdagochtend snel snel snel (want druk in de winkels en daar voel ik me niet senang bij) het Sint-lijstje af. Gelukkig kan ik in de fantastische boekenwinkel even op mijn gemak rondsnuffelen. En besluit ik wat voor mezelf te kopen. Naast een boek, ook nieuwe kleding.

Het even alleen naar buiten. Even pas op de plaatst geeft ruimte. Het lijstje is weer gemaakt met punten die nog open staan. Ik heb weer overzicht. En ik kon dinsdagavond genieten van mijn avondje radio. Vandaag een nieuwe dag. Nieuwe kansen. Weer wat rust. Soms moet iemand gewoon even je bij de kladden pakken en zeggen dat het gewoon goed gaat. Het gaat hartstikke goed. Zolang we maar op tijd even pas op de plaats maken. Op tijd goed voor onszelf zorgen en ons realiseren dat het ondanks alle zorgen, stabiel is. En we niets te klagen hebben. We klimmen weer even verder!

Hoe gaat het met jullie?