Van die zondagochtenddingen

Wanneer het katten en honden regent

Een gewone zondagmorgen in februari. Het is een lange herfst dit jaar, want ook vandaag hoor ik de wind langs de ramen suizen, het is donker en grijs en het komt met pijpenstelen uit de hemel.

In een hoekhuis in het midden van het land zitten wij, gemiddeld gezin van vier aan de eettafel. De lampen aan, de jongens hebben de pyjama nog aan. De laptops staan op tafel voor een game, er wordt een Lego-bouwwerk ontmanteld. Het ontbijt met gekookt eitje en broodje uit de oven is op ons gemak genuttigd. Het is een zondagochtend, waar je van die typische zondagochtenddingen doet. Beetje uitslapen. Koffie inmiddels op tafel. De gesprekken gaan over ‘pets’ in Roblox (onbegrijpelijk spel op de computer) . We hebben het een beetje over de planning van komende week.

En wat is het heerlijk om zo standaard, zo saai, zo stereotype de zondag te starten.
Dat betekent dat de jongens lekker in hun vel zitten, ik me uitgerust voel en belangrijker: Arjan lekker op zijn gemak bij ons aan tafel zit en ook ‘zijn ding’ doet.

Afgelopen woensdag is Arjan weer thuisgekomen na ruim drie weken bij zijn ouders te zijn geweest. We zijn weer compleet als gezin.

4 februari was het Wereld kankerdag. Een dag om stil te staan bij iedereen die te maken heeft met kanker. En dat (be)treft niet alleen de patiënten zelf. Je bent met je naaste omgeving bezig met kanker. Als het gaat om planning, ziekenhuisbezoeken, je aanpassen aan het leven van de patiënt, de confrontatie met de ziekte, het ziek zijn zelf. Alles, alles staat bij de patiënt en zijn of haar omgeving in het teken van deze ziekte. Dat overkomt je en je doet wat je moet doen. Of je doet het niet. Omdat je dat even niet kan. Want ook dat is goed. Even niets doen, om daarna weer de draad op te pakken.

Dat ook onze jongens heel erg met Arjan zijn begaan, zich zorgen maken en ieder op zijn eigen manier er mee bezig is, dat wisten we. Het heeft een enorme impact op hun leven. En ze zien de gevolgen van de behandelingen en de kanker aan Arjan. Arjan zijn gezicht is nog steeds erg rood bijvoorbeeld. Simme liet ons weer beseffen hoe hij er mee bezig is, toen hij Arjan weer zag: “Ohhhhh papa heeft weer haartjes! Dus dan heeft papa minder kanker!”

Het onzichtbare van de bloedwaardes, zeggen hem niets. Het zichtbare, het tastbare, daar kan Simme zijn vertaling van maken hoe het met Arjan gaat. (tekst gaat verder onder foto’s)

Hoe het met Arjan gaat?
Hij voelt zich prima. Arjan scharrelt wat rond. Lekker aan het rommelen in huis. Probeert een beetje mee te komen in het ritme van school. Ik durf het aan om ook ‘zomaar’ weg te gaan. Die drie redden zich prima zonder mij.

Ook de bloedwaardes laten zien dat het verder prima gaat. Alleen de bloedplaatjes is wat omlaag gegaan. Vrijdag was de arts tevreden. En eigenlijk heel relaxed. De huid blijft een aandachtspunt; dus wederom wordt de dermatoloog ingeschakeld. Het revalidatietraject wordt gestart in Amersfoort binnenkort.

Kleine domper in het geheel: zaterdag werd Arjan gebeld dat het CMV-virus weer teruggevonden was in het bloed. Het verklaart het hoesten van Arjan. De waardes zijn ook best hoog….. het gekke CMV-virus wat Arjan al eerder heeft gehad. Waarvan we dachten dat het daarmee wel klaar zou zijn. Helaas…. Dus weer ‘even’ naar de apotheek in Amersfoort om antibiotica te halen. Voor vele dagen is er weer voorraad.
Maar als dat met deze klachten voor nu de enige kink in de kabel is…

Dan zetten we deze zondag gewoon voort zoals we die gestart zijn: op ons gemak. Straks wordt de koffie ingewisseld voor wat lekkers, stoppen we met gamen en gaan we een spelletje doen of een puzzel maken. En doen we de dingen die van die typische zondagdingen zijn….