Oh Omicron…

Op de wijs van ‘oh oh Den Haag’

Alsjeblieft, nu zitten jullie ook met een wijsje in je hoofd. Onder het mom van gedeelde smart…
Sinds dinsdag zit het ongeveer vast in míjn hoofd. En ik vrees dat ik er nog niet van af ben voorlopig.

Want ja, zondag waren we van die fijne zondagdingen aan het doen.
Het was eigenlijk gewoon een heerlijke dag. Ontspanning na een lange drukke week. Beetje rommelen. En in de avond bereiden we ons voor op de komende week.
Tijmen wil aan het begin van de week een thuistest doen. Dus dat doen we even na het eten. Inmiddels ken ik de procedure uit mijn hoofd. Verkouden zijn we al de hele winter. En Tijmen wil geen enkel risico lopen. Zeker nu Arjan thuis is, is het echt bewonderingswaardig hoe strikt hij zich nog steeds aan alle regels houdt. Mondkapje op in school, extra handen wassen, niet naar plekken gaan waar veel mensen zijn. Hij corrigeert zelfs mij regelmatig: “Mama, 1,5 meter!”.

Maar goed, negatief. Dus maandag lekker naar school. Het is heerlijk buiten, we lopen een klein stukje om. Zijn lekker bezig. En ja WE zijn lekker bezig. Arjan pakt de stofzuiger en gaat er mee het huis door. Vouwt de was. Hij zegt ook: “Ik heb me in maanden niet zo fit gevoeld!” Vol energie. Vol vertrouwen. Ja. Dit is de enorme sprint die Arjan even inzet om weer die berg op te komen. Een ware inhaalslag na de enorme dip. Het maakt ons ontspannen.

In de middag halen we de jongens op van school en Tijmen kijkt niet lekker uit zijn ogen. Beetje grauw. En geeft ook aan echt niet lekker te zijn. Ik vraag of er nog zieke kinderen in de klas zijn. Maar het antwoord is ‘nee’. Nou ja, dan zal het nog die vervelende verkoudheid zijn, waar ze al weken last van hebben. Toch ziet Tijmen er echt niet fit uit… en ergens bekruipt me het gevoel…

Toch zijn we stomverbaasd als ’s avonds na het eten de zelftest binnen seconden twee streepjes laat zien. Simme en ik testen ook maar weer en die zijn negatief. Tijmen is inmiddels in paniek. Deinst terug van tafel. Gaat in een hoek zitten. Getsie. Dat is het laatste wat we willen. Ik vraag hem terug te komen. Knuffel hem, hou hem vast. Als íemand er echt niets aan kan doen, dan is het Tijmen. Natuurlijk kun je er niets aan doen. Het overkomt je.
Ondertussen kijken Arjan en ik elkaar aan. Wat nu?

De vrijdag er voor hadden we het er nog over met de hematologe. We moeten er met z’n allen doorheen. We ontkomen er niet aan een besmetting door te maken. En hoewel ze blij was dat we als gezin weer bij elkaar was, sprak ze vurig de wens uit om het virus nog een paar maanden buiten onze deur te houden.

Dat spookt wel even door je hoofd.
Ineens is alles toch spannend. Doet die vaccinatie wat hij moet doen? Hoe zit het met het CMV-virus wat actief is? Kan daar een corona-besmetting bij?
Dinsdag hebben we een familie-uitje naar de GGD-teststraat. Inmiddels hoest ik er lekker op los…. en Arjan voelt zich nog steeds oké. Is al weken verkouden, mede door het CMV-virus. Ik verwacht niet veel bijzonders.
Al snel blijkt: 3/4 positief. En een dag later nummer 4, Simme.
Een geluk bij een ongeluk: allemaal tegelijk.

Ik plaag Arjan, zijn afspraken met de hematologe waren omgezet naar om de twee weken. En iedere keer als er een langere tussenpose voorgesteld wordt, gebeurt er wel iets, waardoor er vaker contact noodzakelijk is.
Het is wel opvallend. Ik zeg Arjan dat ik hem er van verdenk niet zonder zijn arts te kunnen. Naast heel empathisch is het ook gewoon een heel leuk mens, ik snap dat wel!

Maar goed, we kunnen er grappen over maken. In het ziekenhuis zijn ze er maar druk mee. En natuurlijk maken we ons zorgen. Er wordt overleg gepleegd wat te doen en hoe het aan te pakken. Arjan moet naar het ziekenhuis komen voor onderzoek op antistoffen. Een heel protocol natuurlijk, want positief mag je niet zomaar door het ziekenhuis zwerven. Het lukt. En dat is het belangrijkste.
We kunnen de uitslagen wel door de telefoon heen kijken.

Arjan wordt nog gebeld dat het wat later wordt. Het is druk.
Aan het einde van de dag belt de arts. Ze neemt de tijd voor Arjan om alles duidelijk uit te leggen. Alle vragen te beantwoorden. En ze is erg druk; helaas is corona binnengedrongen op de afdeling hematologie. Ondanks alle strenge regels en extra maatregelen. Dat dat heel zorgelijk is, moge duidelijk zijn.

Ze stelt ons gerust: er zijn antistoffen aangetroffen. De vaccinatie doet wat hij moet doen. De stoffen doen hun werk. Er zijn veel meer witte bloedlichaampjes aangetroffen die aan het vechten zijn. Het bloedbeeld past bij een CMV-infectie én bij een corona-besmetting. Hoewel Arjan koorts heeft, zich lamlendig voelt, ook enorm hoest (en sinds vandaag keelpijn) spreekt zij het vertrouwen uit dat Arjan hier zelf doorheen kan komen en dat hij thuis mag uitzieken. Alles beter, dan nu in het ziekenhuis zijn denken we dan maar. Arjan moet alleen een weekje langer binnen blijven dan de rest van het gezin. Nou ja, als we hiermee deze periode weer doorkomen… dan mogen we onszelf weer gelukkig prijzen.
Dat de droomdag niet door kon gaan, is dan heel jammer, maar het vertrouwen in een goede afloop maakt alles goed! We mogen nog even blijven dromen over een volgende droomdag.

Vandaag bereikt ons het bericht dat een kamergenoot van Arjan, die nog (of alweer, hij kwam tegelijk met Arjan binnen, heeft tegenslag gehad, is even naar huis geweest en heeft onlangs zijn transplantatie gehad) in het ziekenhuis ligt, corona heeft. Een sterkte man. Altijd buiten gewerkt. Nooit een griepje gehad. Ik zag een gezonde, vrolijke man, langzaamaan zieker worden. Hij is verhuisd naar een andere afdeling. Heeft koorts, pijn in zijn mond en voelt zich zo ellendig dat hij inmiddels een morfinepomp heeft. Geen vaccinatie nog, geen weerstand. Niets. En dan corona. wat een zorg(en). Voor hem. Voor zijn vrouw. Voor zijn gezin.

Een enorm besef hoe dankbaar we mogen zijn, hoe ver Arjan alweer in zijn proces zit ná zijn transplantatie én met een vaccinatie. We denken aan deze man, aan al die mensen, die nog kwetsbaarder zijn. Daar zijn we toch even stil van. Laat het alsjeblieft goedkomen.

En Arjan? Die heeft praatjes. Dat komt echt wel weer goed!