Van quarantaine naar kerk

Hoe alles er in 8 dagen tijd alweer anders uit ziet

Vorige week zaterdag zaten we nog volop in quarantaine. De woensdag waren we 24 uur klachtenvrij en bracht ik de jongens alweer naar school.
Arjan moet nog heel heel even binnen blijven. Maar de overgang van school naar thuis, van thuis naar school. Het ging de jongens deze keer gelukkig, maar verbazingwekkend, makkelijk af. Ook school is er inmiddels helemaal op ingespeeld. De juf van Simme stond voor de deur met de lades uit de bureaus. En er werd vlekkeloos overgaan naar het schoolwerk thuis. En andersom stond ik afgelopen woensdag voor school in de regen om de jongens weer met de lades vol schoolwerk af te leveren.

Arjan hoest nog naar. En veel. En klinkt soms gewoon beetje eng. Maar ik plaag hem vooral om deze vorm van mannengriep. Dat hij dat kan hebben, is een goed teken.
De zorg om corona, de angst dat het bij ons in huis zou komen is weg. De opluchting was en is groot toen bleek dat de vaccinatie gewoon zijn werk doet.

Tussen het hoesten door heeft Arjan met Simme zitten bouwen, is er les gegeven aan Simme (Tijmen zat de hele tijd online op zolder in zijn klas een volledige lesdag te volgen). En ik kon boven werken. (tekst onder foto verder)

Jullie lezen tussen de regels door he? Dat ik zo waanzinnig trots ben op de jongens. Hun aanpassingsvermogen. De flexibiliteit om teleurstellingen te verwerken. Wij vinden dat ze het zo waanzinnig goed hebben gedaan.

Er is gelukkig weer gespeeld bij vriendjes. Er is gesport. En ja, ook de controle in het ziekenhuis is weer geweest. Bloedprikken in het ziekenhuis in een apart hokje, waar de medewerker extra beschermd is, vanwege een positieve Arjan. En in plaats van een bezoek bij de arts zelf, een telefonisch consult. Maar goed nieuws: het CMV-virus is weer weg! Dus Arjan kan stoppen met de antibiotica. Dat is dubbelfijn, want dat zorgt voor weinig bloedplaatjes. Dus de bloedplaatjes kunnen weer opbouwen.

De dermatoloog had een telefonisch consult met Arjan over zijn huid. Die is nog rood. Maar wel een stuk rustiger. Weer een ander zalfje. Ook dat lijkt ein-de-lijk de goede kant op te gaan.

En zo zat ik van vorige week quarantaine, vanochtend in de kerk. Tijmen had dienst als stagiair-koster. En daar moest ik natuurlijk bij zijn. Een knuffel van de dominee, een best heel volle kerk. De overgang is groot en tegelijkertijd heel erg mooi. Eerlijk is eerlijk: ik zag er ook tegenop. Want ik wist dat ik veel aangesproken zou worden, maar het was warm & liefdevol. Een dienst waar dan ook toevallig één van mijn lievelingsliederen wordt gezongen (“Mama, je gaat nu toch niet huilen he?”, nee ik werd alleen maar blij)

“De steppe zal drinken, de steppe zal bloeien,
de steppe zal lachen en juichen”

De overdenking ging over alle lichtpunten die je kunt waarnemen om zware tijden vol te houden. Het voelde als een overdenking over ons afgelopen half jaar. Een half jaar waar we steeds op zoek waren naar lichtpunten door de donkere wolken heen. Maar ook de lichtpunten die ons aangereikt werden. Door jullie. Bijzondere gesprekken, vriendschappen en verdieping, een kaart en appje. Een blik… Tijmen zocht mijn hand op en keek me aan. Ik fluisterde: “Dit gaat over ons he? “Ja”, zegt Tijmen, “dit gaat over ons. Over moeilijke tijden, met ook heel veel mooie en bijzondere momenten.” En zo bleven we zitten. Mijn grote 10-jarige.

Lichtpuntjes, cadeautjes. De kleine dingen. “Gewoon” leuke dingen doen.
We klimmen weer, met een heel klein beetje lente in ons hoofd!
En er is een nieuwe Droomdag ingepland! Duimen dus voor de jongens.