Een weekje ziekenhuisvakantie

Het noorden van Nederland had afgelopen week voorjaarsvakantie. Veel mensen stonden op de piste of waren op één van de ABC-eilanden. Arjan had ziekenhuisvakantie. En wat was dat een luxe!

Eens een weekje geen 10 buisjes bloed inleveren. Geen gesprek met de hematologe. Geen bezoek aan de dermatoloog. Geen heen en weer rijden. Geen telefoongesprekken. Geen wisseling van zalfjes en medicijnen.

De lente in onze gedachten en gevoel nam gedurende week steeds meer toe.
Storm, regen, hagel. We stonden afgelopen week iedere dag wel doorweekt op het schoolplein. Heel af en toe kwam er een zonnestraaltje door. Maar lekker was anders. Maar Arjan was opgewekt. Energiek, zeker gezien de afgelopen weken. De klusjes die waren blijven liggen werden opgepakt. Lampjes vervangen, fietslampen bestellen, de stofzuiger hoorde ik door het huis gaan, terwijl ik boven aan het werken was. Er werd gekookt, omdat ik een dag uitgeschakeld was door de tandarts. Op een gegeven moment zag ik in mijn rechter ooghoek Arjan de zonnepanelen schoonmaken op de uitbouw.

Het zonnetje is dan letterlijk doorgebroken. Eindelijk. Het hoesten is zo goed als over. Arjan lacht. Arjan zijn houding is anders. En omdat de jongens vakantie hebben, zijn we vandaag met z’n viertjes naar de bioscoop geweest. Bewust de meest vroege film, zodat we zeker wisten dat het rustig zou zijn. Veel mensen is nog steeds spannend.
We konden niet meer bedenken wanneer we met z’n vieren op stap zijn geweest, zeker niet naar de bioscoop. Simme weet nog dat ik ergens met hem ben geweest, maar het was eigenlijk weer een nieuwe ervaring.

Ik ben lopend naar huis gegaan. De mannen zaten thuis in relax-modus. En een wandelingetje in de lentezon mocht niet ontbreken. Arjan is samen met Tijmen nog even er uit geweest.

Deze week vakantie. Het is denk ik twee jaar geleden dat Tijmen bij mijn ouders heeft gelogeerd, morgen breng ik hem naar het noorden. Simme heeft zijn eigen programma morgen. Arjan heeft het rijk alleen. Ook weer een momentje. Want ook dat is lang geleden.

Niet veel nieuws, maar vooral een blij gevoel over afgelopen week. De afgelopen dagen. En de nieuwe ervaringen die we opdoen.

Ach kijk zelf maar naar onze week: vier maanden na de transplantatie.