LENTE!!!

En de grote zoektocht….

Wat een geluk afgelopen week; zoveel zon. Daar waren we met z’n allen toch aan toe? En dat tijdens de schoolvakantie. De lente zat natuurlijk al een beetje in ons hoofd, maar de zon dan echt op je gezicht voelen is anders. Warm. Het nodigde uit om naar buiten te gaan. Iedere ochtend voor het werk een goede wandeling. Genieten van de eerste bloesem, de voorjaarsbloemen, de kieviten die om elkaar heen dansen boven de weilanden en de scholekster die er doorheen schreeuwt. Een haas zoekt zijn weg én twee prachtige mannetjes fazanten vechten uit wie nu de sterkste van de twee is. Dát is toch geluk? (tekst gaat verder onder foto’s)

Ik ben blij met de tijd en ruimte voor mezelf. Hoofd leegmaken en fris de dag starten. Tijmen zit deze week in Friesland en beleeft daar een echte vakantie; een uitstapje naar het natuurmuseum in Leeuwarden en met zijn oom, nichtje en neefje in een reuzenrad. Ook Simme vermaakt zich prima en gaat samen met Arjan naar Monkeytown, waar hij vele uren klimt en springt. Mag patat eten. En geniet van een feestje met veel spelletjes buiten.

En ondanks dat de dagelijkse dingen ook gewoon doorgaan, Arjan ook naar het ziekenhuis moet, om weer bloed te prikken, voelt het ‘gewone’ niet zo gewoon, maar als een cadeau. We hadden hier naar uit gekeken en tegelijkertijd ook niet zomaar op durven hopen. De uitslagen van het bloed blijven iedere keer spannend. Maar een ‘alles is goed, alleen wat lage bloedplaatjes en hoge suiker’ is een normale en hele fijne mededeling (waar je natuurlijk hoopt dat de bloedplaatjes snel weer omhoog gaan natuurlijk! maar we schrikken er niet meer van).

We zijn meer buiten, Arjan heeft zijn puzzelproject nog en afgekregen. 1500 stukjes met veel blauw. Ik mocht niet helpen deze keer. Nadat ik thuiskom van de radio dinsdagavond laat, zit Arjan nog te puzzelen. Goed teken. (tekst verder onder foto’s)

Ineens is deze week voorbij en bereiden we ons voor op een nieuwe week. Tijmen is weer thuis, Simme was dolblij dat zijn grote broer weer thuis was. De mannen zijn naar de kapper geweest. Oók Arjan, waar de kapper de zachte haren die op zijn hoofd zitten weer een beetje in model heeft gebracht. Einde vakantie, op naar een nieuwe schoolweek…

Maar de nieuwe week staat ook in het teken van dé Droomdag. We zijn uitgenodigd om dinsdag onze droomdag te beleven. In de Eemhof. Ook hier durven wij nog steeds niet te geloven dat het doorgaat. Maar ja, mórgen mogen we al in een huisje van CenterParcs op de Eemhof. Sterker nog: we mogen op uitnodiging van de Droomdag én de Eemhof de hele week daar blijven en gebruik maken van de faciliteiten. Dus tref ik toch voorzichtig de voorbereidingen en zoek ik naar de zwemspullen. Er is een groot zwembad waar de jongens vast naar toe willen… maar wáár heb ik die gelaten. Tijdens onze zomervakantie voor het laatst mijn zwemkleding gebruikt en daarna??? Ik denk en denk… kan het niet uitstaan dat ik het niet weet. Sterker nog: ik kom er achter dat vanaf de zomervakantie één roes is geweest en als een zwart gat achter me ligt. Tot het moment van ziekenhuisopname van Arjan. Ik kan me weinig herinneren van de maanden juli, augustus, september. In flarden komt terug hoe mijn badpak er ook alweer uitziet. Daar heb je niets aan als je niet weet waar je dat ding gelaten hebt. Arjan begint de grote zoektocht. Ik mis meer dingen. Na de vakantie heb ik letterlijk dingen maar even aan de kant gelegd. Er waren wel andere dingen die speelden. Ondertussen bestel ik maar een nieuw badpak. Wel handig om te hebben… er komen hele oude spullen boven water (veel te groot, onbruikbaar).. en uiteindelijk, uiteindelijk vind ik mijn benodigdheden.

Yes!

Terwijl ik vreselijk onrustig ben (zoveel te doen, druk, ongeloof over de komende week, reserve inbouwen en ondertussen ook ziekenhuisdingen voor Arjan komende week en meer), gaan de jongens morgen naar school. Ze weten nog niet dat we na school naar de Eemhof gaan. Verrassing!
Ze weten wel dat dinsdag de Droomdag is.

De dagen daarna gaan ze ook gewoon naar school. Ik ga lekker werken thuis. Wat een geluk dat de Eemhof om de hoek is. En wat een geluk dat de jongens iedere dag om 14.00 uur uit zijn. Duiken we zo húp dat zwembad weer in.

Zou de droom van de jongens uitkomen? Ik gun het ze zo!