Een week vol verrassingen

de verrassing brengt u zomaar van de wijs….

Wat.Een.Week. Een beetje van de wijs zijn wel wel door alle gebeurtenissen afgelopen 5/6 dagen. Laten we bij het begin beginnen: Maandag.

Na 8 (!) maanden afwezigheid ging Arjan naar Amsterdam om zijn gezicht op kantoor te laten zien. Iets herstellen aan zijn laptop en even om het hoekje kijken bij zijn collega’s. Dat was wel een beetje spannend en raar ook. Bij ons staat de tijd stil, op kantoor gaat alles door; projecten die afgerond zijn, nieuwe projecten zijn opgestart, collega’s die weg zijn of juist nieuw in het team. Arjan beweerde dat hij vóór 12 uur wel weer thuis was. Ik deed de weddenschap dat hem dat niet ging lukken. Cliffhanger: ik heb gewonnen!

Het was fijn om verschillende collega’s weer te zien en het heel voorzichtig te hebben over wat werkzaamheden, zonder verantwoordelijkheden. Maar gewoon weer even andere dingen kunnen doen en kijken hoe dat gaat. Arjan was in gesprek met een collega over de Droomdag, de dag er na. En zei: “Zou het dan nu echt doorgaan? We kunnen het niet geloven! Het lijkt er toch wel op.”.

Geen 10 minuten later, nog tijdens datzelfde gesprek belde ik, dat ik met Tijmen onderweg was naar de huisarts. ‘Verrassing!’ Die was hard gevallen op het schoolplein. Op zijn hoofd; verward, nauwelijks aanspreekbaar en totaal de weg kwijt. Kortom: Arjan moest de auto in om Simme op te halen van school. En bij de huisarts was ik er van overtuigd dat de Droomdag ook nu weer niet door zou gaan. De huisarts besloot al snel de neuroloog te bellen en ik kon een autowissel doen met Arjan om daarna naar de Spoedeisende hulp (SEH) te gaan.

Hartstikke druk op de SEH. Maar er is tijd genomen om Tijmen goed te bekijken. Een CT-scan van zijn hoofd en voor de zekerheid ook maar röntgen van zijn pols, omdat die ook pijn deed. Samengevat: Goddank geen inwendige zwellingen in zijn hoofd, een flinke hersenschudding en een gekneusde pijnlijke pols en een blauwe schouder. De neuroloog gaf aan het echt rustig aan te doen met zijn hoofd, twee dagen geen scherm (gamen), geen trampolines, niet rennen…. Ai. Ik heb voorzichtig gevraagd hoe ze er over dacht om dan toch maar de Droomdag door te laten gaan. Ze kende de stichting en daarmee ook snel onze achtergrond. En gaf aan dat als Tijmen het zag zitten de volgende dag, we de Droomdag vooral moesten doen. Emotioneel belangrijk om ook zo’n dag met z’n allen te ervaren. Voor de jongens er echt uit. Veel paracetamol, echt zelf grenzen goed aangeven. En ja, dat betekent wat langer herstel. Maar doen!

Thuisgekomen dan toch maar snel de spullen gepakt en op naar de Eemhof.
Ja, ik was wel even van de wijs en ben echt enorm geschrokken van het verwarde, gekke gedrag van Tijmen. En dat gat in zijn geheugen neem ik dan maar voor lief. Enorm bezorgd én bekaf de spullen neergezet en na een patatje snel onze bedden opgezocht.

En dit was dan alleen nog maar de maandag.

Dinsdag was het vroeg dag. Iets voor half 9 zaten we in het restaurant voor ons ontbijt. Om half 10 werden we verwelkomd door een erehaag van vrijwilligers van de Droomdag en stond er koffie/thee en gebak voor ons en maakten we kennis met onze vrijwilligster die dag. 21 gezinnen, waarvan een ouder kanker heeft. Ieder gezin een eigen vrijwilliger die letterlijk alles uit handen neemt en je meeneemt naar de verschillende activiteiten. We hoefden nergens over na te denken. Als de kinderen wat wilden drinken werd het geregeld. En voordat we het wisten stonden we bij de jongens hun grote droom: Snelle auto’s. Bij iedere auto werd een foto genomen en we hoopten natuurlijk dat we er heel even in mochten zitten. Het werd een autorit, waar we de pk’s hebben gevoeld! En we hebben de dijken bij Zeewolde en Nijkerk voorbij zien flitsen. Ja, ieder van ons in een eigen auto. OEF.

Daarna volgde een activiteit met een VR-bril. Voor Tijmen heel kort een filmpje waar hij door Parijs aan het wandelen was. Dat was genoeg voor zijn hoofd. Maar ik zat in een levensechte achtbaan en al snel stond het zweet me op het voorhoofd. Hoog in de bergen over een achtbaan razen en om je heen kunnen kijken en de afgrond zien en ondertussen ook nog uit de baan vliegen… levensecht! Simme deed een spel en Arjan hield het iets langer vol in de achtbaan en was een wandeling door Venetië aan het maken.

Lunch: onbeperkt patat. Verder geen uitleg nodig denk ik?

De middag vulde zich met lasergamen, een ME-busje bekogelen met blokken (agressie lekker kwijt), op een politiemotor zitten en achter een boef aanrennen (Simme ging er helemaal in op!). En een fotoshoot (helemaal verhit nog van het lasergamen). Als afsluiter weer een buffet. En natuurlijk weer onbeperkt patat! Whoooooo
(Tekst gaat door onder de foto’s)

Ondanks dat er veel gezinnen én dus veel mensen waren, hebben we de hele dag nauwelijks drukte ervaren. Alles was zo op elkaar afgestemd, dat je weinig mensen tegenkwam. En ook het programma werd in alle rust volbracht. Geen haast, ruimte om te rusten. Een vrijwilliger die maar heen en weer bleef lopen voor ons. Verbazingwekkend knap geregeld.

Woensdag: Na een Droomdag en een goede nachtrust vroeg op! De jongens naar school gebracht, vanuit de Eemhof. Ik thuis, koffie nét op, laptop stipt half 9 open, en knallen maar! Even hard doorwerken voordat…
Verrassing!: telefoon van het ziekenhuis! Ze hadden de foto’s nog een keer bekeken (doen ze standaard na bezoek SEH) en hadden toch nog wat gezien van een breukje in de pols van Tijmen. Geen wonder dat die nog zo’n pijn doet en hij er ook echt niets mee deed. Maar ja, ik kon wel weer school bellen… Tijmen ophalen en naar de SEH voor gips. Arme Tijmen. Geen geklaag, maar wel zijn arm ontzien. ja. Maar ja, een gekneusde pols doet ook pijn. Al met al vindt Tijmen zijn gips wel stoer gelukkig. Helaas dus niet zwemmen in de Eemhof. Maar chillen in het huisje vond hij wel prima. En samen met Arjan is hij nog even ‘dikke auto’s’ gaan kijken (want ook woensdag was het een Droomdag in de Eemhof)

Ik had Simme beloofd wel te zwemmen. Dus na school, zwemkleding aan en met Simme de glijbanen af en wildwaterbaan door en schommelen in de golven.

Al met al sloot ik de woensdag af met enorme hoofdpijn en lag ik tegelijk met Tijmen te slapen. De week was door midden, maar gevoelsmatig had ik er al en week op zitten.

Donderdag bracht Arjan de jongens naar school. Er stonden twee ziekenhuis afspraken in de agenda voor Arjan. Waaronder een longfunctie-test (uitslag volgt later). Dus na school, ging Arjan door naar het ziekenhuis om daarna naar de Eemhof te komen, waar ik nog was. Ik hoopte met een wandeling van mijn hoofdpijn af te komen (helaas) en hebben toen samen maar even een bakje koffie op het park gehaald met wat lekkers (en daar knapt ieder mens toch van op??).

Na school ben ik weer met Simme wezen zwemmen. Om de week op de Eemhof goed af te sluiten zijn we nog op het park wat wezen eten met z’n viertjes. Tijd om naar huis te gaan.

Vrijdag was dan eindelijk de redelijk normale dag. Ik heb behoorlijk veel meters kunnen maken qua werk (eindelijk!), de zon scheen (en gelukkig deed de zon de hele week haar best!). Helaas is Arjan behoorlijk verkouden geworden deze week. Daar heeft hij last van. Dus het is fijn en mooi en heftig geweest. Maar hoog tijd voor rust. Geen verplichtingen. En bijkomen van deze week!