Zoveel zonnestralen!

Eigenlijk zijn we zo aan het genieten. Genieten van de blauwe luchten. De heerlijke wandelingen, de lente de lente! Wat hebben wij er lang op moeten wachten, maar we ademen de lente met diepe teugen in. En absorberen de prachtige gele kleuren van de narcissen en kijken ademloos naar de roze bloesem in de bomen! We zitten buiten in de luwte en eten onze boterham langzaam op. Dit soort momenten mogen heel lang duren. Het is zo ontzettend welkom en ook zo fijn dat tegelijk met de lente, Arjan zijn gezondheid ook goede sprongen voorwaarts maakt. En Tijmen, Tijmen is verlost van zijn gips! Ook hij kan nu letterlijk wat vrijer bewegen. Voorzichtig, maar hij (en wij!) zijn heel blij dat de breuk verder kan genezen zonder gips.

Heel vaak denk ik ook dat ik móet genieten en elke dag móet plukken. Want wanneer komt dan weer de dag dat het even anders gaat? Tegelijkertijd ook wetende dat we heel veerkrachtig zijn. Wij allemaal. We weten ook dat een dalletje wel weer zal komen. Dus zet ik het opzij. En voel het voorjaar!

Wandelen, fietsen, buiten eten. We hebben het allemaal gedaan afgelopen week.
We hebben ook gewerkt, zijn naar de radio geweest en hebben oudergesprekken op school gevoerd. Wat is het fijn om dit soort ‘normale’ dingen ook weer op te pakken.

Het voelt als veel. We zijn beide heel erg moe van alles. Vallen op de bank in slaap. Voldaan. We zijn voldaan moe.

En wat zijn we dan trots dat de jongens vrijdag met mooie rapporten uit school kwamen. Ondanks al die weken thuis in quarantaine, thuisonderwijs en al het verdriet en onrust komen ze mee met de stof en voelen ze zich thuis op school in de groep.

We hopen dat Arjan snel met zijn revalidatie in Amersfoort kan beginnen. Dat zijn lijf minder pijn doet en zijn benen niet meer zo wiebelen. Maar tot die tijd oefenen we met z’n viertjes in het buiten zijn, het fietsen en het wandelen.

Hoogtepunt van vandaag: Simme gaat na een dik half jaar, weer voor het eerst alleen slapen, in zijn eigen bed. Al die tijd hebben de jongens dicht bij elkaar in de buurt geslapen en hadden ze steun aan elkaar. Nu wilde Simme het graag weer alleen proberen!

Onze week in beeld: