Kassie wijlen

Afsluiten, vieren, doorgaan , opstaan en doorstaan…

Afsluiten
Om maar meteen met de afsluiting te beginnen 😉
Ons kassie is weg. De weersinvloeden waren al niet zo heel erg gunstig voor het leven van ‘ons kastje’. Maar het is ook gewoon een tijd van gaan.

In stukken in de container, eindigt dan het leven van ons wonderkastje. Onze grote hulp. Het was de magie van iedere avond een verrassing. Zo voelde het echt. Maar ook dankbaarheid voor wat we toch maar steeds ‘gewoon’ maar kregen.

Namen noem ik nauwelijks in mijn blog, maar die van Diana & Maarten wil ik wel noemen.
Grote bedenkers van dit kastje én enorme zorgdragers voor onze rust. Rust dat ik niet hoefde te koken na een dag ziekenhuis, school & jongens. Rust dat iedereen gezond at. Er was een geweldige lijst met mensen die zo belangeloos dan weer wat deden. En Diana hield dat bij. Het lijstje met namen heb ik, de gerechten die we kregen op welke dag, heb ik ook nog steeds. Maar het is ook een mooi moment om dit eerste jaar af te sluiten. Geen kastje voor de deur. Maar een bak met vrolijke plantjes. Dank Diana & Maarten, na bewezen én goede dienst, gaat hij dan nu eindelijk weg.

Doorgaan
Ja hoe onwerkelijk ook, maar exact een jaar geleden kregen we de diagnose dat het echt niet goed was. De weken daarvoor voelden wij natuurlijk dat er wat in de lucht hing. Beenmergpuncties, vermoeidheid, zorgelijke blikken op de gezichten van de artsen. Half uitgesproken woorden, die we toch gingen Googlen…

Het idee dat het een vergissing is, niet waar. Het kan ook niet. Maar weer de bevestiging. En tegelijkertijd de onzekerheid. Geen idee wat ons te wachten stond.
En staat. Eerlijk is eerlijk.

Waar we vorig jaar met Vaderdag halsoverkop weg gingen, een paar dagen niet thuis, om een heel klein beetje het slechte nieuws door te laten dringen, zitten we straks -over een paar weken- met Vaderdag GELUKKIG in een heel andere situatie.
En gaan we door met ons leven. Hoewel alles toch wel anders is hoor!

Vieren
Want deze Vaderdag gaan we écht vieren. De pijn van vorig jaar voel ik nog. Tijmen die zo overtuigd was van het feit dat dit de laatste Vaderdag met Arjan zou zijn. Oh, als ik er alleen al aan terugdenk. Dát gaan dit jaar niet doen, natuurlijk blikken we terug, maar we gaan het vieren deze maand. Vieren dat ook dit weer een dag is die terugkomt, net als volgend jaar en dat jaar daarop en dat jaar daarop en en en….

Opstaan
Natuurlijk gaat dit alles gepaard met vallen en opstaan. Maar zoals ik onlangs hoorde: zolang je nog steeds vaker opstaat dan valt, zit het wel goed 😉
De revalidatie valt niet mee. Dat hoor je van te voren, maar het daadwerkelijk ervaren is toch anders. De fysiotherapie, de ergotherapie én maatschappelijk werk zijn intensieve trajecten. Arjan moet balans vinden tussen doen én voelen. Het lastige is dat zijn lijf pas heel laat en ineens laat voelen dat het op is. Het frustrerende voor Arjan is, dat hij doen én denken nog slecht kan combineren. Wanneer Arjan fysiek bezig is, wordt hij getest op concentratie, herinnering én uithoudingsvermogen. Dat samen doen is een enorme opgave.
Arjan wil afsluiten en weer opstaan. Denkt amper terug over de afgelopen maanden. Een totaal andere beleving waar ik in zit. Ik sta ineens stil en heb ruimte om nu pas te verwerken. Maatschappelijk werk helpt daarbij om ons inzicht te krijgen dat we beide in totaal andere processen zitten. Ondanks dat onze hoofden dan overlopen, hebben we de afspraak om gewoon samen wat vaker te zitten. Niet thuis. Maar gewoon ongedwongen ergens tijdens de lunch. Even op de stopknop van alles wat er gebeurt. Het leven gaat in een sneltreinvaart door, ook omdat er veel ‘ingehaald’ moet worden. Met kinderen is het sowieso druk. Dus even stilstaan. Even halt. Even buiten de rush van revalidatie, tegenvallers, meevallers en volle agenda’s. Even zitten. Om daarna weer op te staan en door te gaan.

Doorstaan
Daarmee niet gezegd hebben dat de rust is teruggekeerd. Ik ben en blijf alert. Er heerst waterpokken op school. Daarmee sta ik meteen in ‘aan’-stand. Het signaal van de artsen dat kinderziektes nog steeds gevaarlijk zijn voor Arjan, zolang hij de inentingen nog niet heeft gehad springt aan. Er gaat een enorme rode lamp aan boven mijn hoofd en ik ga over tot actie: juffen informeren dat er extra gelet moet worden om de hygiëne. Handen wassen is voor de jongens weer extra belangrijk, thuis leggen we het weer even uit. De revalidatie is gewoon pittig. De processen die we beide zo anders lopen, zijn gewoon niet leuk. De balans tussen ‘leuke dingen voor de kinderen’ en rust in huis houden is lastig. Ik kan moeilijk nee zeggen. Beter nog: ik kan bijna geen ‘nee’ zeggen tegen de jongens; ze hebben al zoveel doorstaan. Voor ons alle vier: De behoefte om veel eigen dingen op te pakken en er ook te zijn voor thuis, controle willen houden over de situatie, gesprekken met het ziekenhuis, vallen door te veel doen, alles willen afsluiten, terwijl er nog veel open staat, angst en vertrouwen. We moeten er doorheen. Ook met veel vertrouwen hoor. Zeker met veel vertrouwen.

Voor ons geen Kassie Wijlen! Zeker niet, heb geen kassian (kassie -an)!
Want al met al gaat het hartstikke goed, vieren we het leven en kunnen we zeggen dat het een Prima Kassie was 🙂

PS. we hebben nog een wees-pan gevonden in de kast…
Deze willen we graag na lange eenzame opsluiting terugbrengen bij de eigenaar. Wie?