Afscheid in achtbanen

“Here we go
On this roller coaster life we know
With those crazy highs and real deep lows“

Highs
Na spannende weken met Arjan zijn virus en vermeende blaasontsteking. De laatste drukke activiteiten met afsluitingen, verjaardags- kinderfeestjes, een laatste keer met je beste vriendje spelen, afscheid nemen voor lange tijd, sollicitaties voor opdrachten en enorme verkoudheden… zaten we zaterdagochtend 9 juli vroeg in de auto op weg naar Denemarken.

Het mág doorgaan! Tot op moment van vertrek had ik reserves. Grote reserves. De ontlading kwam toen we het dorp uitreden. Pfff dat lucht op!

Spannend ook weer. Met z’n vieren op vakantie. In je achterhoofd toch rekening houdend met… Simme die zich niet eens een vakantie in het buiteland kon herinneren. Maar de reis ging voorspoedig en zo stonden we in Denemarken bij ons appartement in het ontzettend mooie historische plaatsje Ribe.

Onderaan dit blog een foto-overzicht. Maar als we het dan écht over hoogtepunten hebben. Dan is het wel onze dag in Legoland! Een hele grote wens van de jongens. Al járen. En ook voor Arjan en mij een droom. Zoveel details in Lego, zelfs het musje op een richtingaanwijzer is van Lego. Je komt ogen te kort. Wij houden alle vier enorm van achtbanen (déze achtbanen wel te verstaan) en Simme met zijn 1 meter en 22 centimeter mocht er nu ook in! Whoooop met z’n vieren gáán! We waren vroeg en daardoor hadden we al snel wat mooie attracties gehad. De wachtrijen waren kort. Natuurlijk schiet er regelmatig door je heen: Is dit verstandig? Is dit niet te veel voor Arjan? Maar ja, als je er dan toch bent… we zijn er vol voor gegaan. En we hebben intens genoten van de lange dag.

Een dag die we écht nodig hadden. Een vakantie waar we nog even op kunnen teren. Een belevenis die we dankbaar terug hebben laten komen afgelopen week.
(tekst gaat verder onder foto’s)

Samengevat was de vakantie: genoten van de prachtige natuur, forten bouwen op het strand, krabbetjes zoeken in het water, taartjes eten in Denemarken, veel picknicken, wandelen, veel ijsjes eten, nog meer ijsjes eten, zon, wind, zand, musea, eindelijk lezen. Kortom: nog steeds onwerkelijk. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Real deep lows
Natuurlijk staat thuiskomen in het teken van wassen, wassen en wassen. Je bent meteen thuis zullen we maar zeggen. Boodschappen halen en de herinneringen uitpakken en een plekje geven.

Dat we meteen het diepe ingegooid werden en de emotionele achtbaan in geslingerd werden, dat hadden we niet zien aankomen.

Jan
Jan had lachrimpels. Een enorme grijns op zijn gezicht. Een gezonde gebruinde buitenhuid. Een buitenmens. Trots op zijn vrouw, zijn gezin. Een poster met zijn kinderen, aanhang en kleinkinderen hing op zijn prikbord. Zijn haar had hij alvast maar afgeschoren. Als Jan even naar buiten mocht, ging zijn pet op. Een sterke man. Lieflijk onder de blauwe deken, meegenomen van huis. Been omhoog.

Jan kwam na Arjan de ziekenhuiskamer binnen. Zijn vrouw in zijn kielzog. Zij was nog nooit alleen thuis geweest, zonder haar Jan.

Als ik naar Arjan ging, kwam ik eerst langs Jan.
Dat je op zo’n bijzondere afdeling ligt, waar een leven afhangt van een stamceltransplantatie geeft heel snel een wederzijdse band. Dat we in coronatijd met heel beperkt aantal mensen de kamer naar binnen mochten, maakte dat je op afstand ook contact maakte met de andere patiënten. En wederzijds.

Jan ontging niks: “Je vrouwtje is er man!” En ook als het slecht ging, kwam er altijd even een glimlach op het gezicht.

Jan is afgelopen weekend heel plotseling overleden. Het ging heel goed. Ook hij krabbelde op, reed inmiddels heel voorzichtig op de zitmaaier. Was wat aan het rommelen. Had op zijn slechtste tijd corona gehad en overwonnen. Had een nare schimmel op zijn longen gekregen. Maar de transplantatie was geslaagd. Een heel minuscuul deeltje was nog niet verdrongen door de donor. Maar het ging verschrikkelijk goed. Vermoeidheid speelde ineens op, een dag later een bloedneus die niet wilde stoppen: acute leukemie. Dat hele kleine deeltje, had ineens keihard de overhand weer genomen. Jan was heel erg ziek. Weer. Een kleine vijf weken is Jan er niet meer.

Gelukkig vergeten we soms even hoe dun het lijntje is. Hoe iets kleins maar nodig is, om de kwetsbare gezondheid van Arjan zo ineens om te doen slaan. Maar dit was een klap. Een klap voor Jan zijn gezin. Een klap voor Arjan zijn maatje, ze hadden zoveel steun aan elkaar. Het is zo dubbel. Zo emotioneel. Het komt enorm hard binnen bij Arjan. Confronterend.

We hebben afscheid genomen bij Jan thuis. Gesproken met zijn kinderen en met zijn vrouw. We hebben Jan gedag gezegd.

Een ode aan een beresterke man. We blijven zijn grijns ons altijd herinneren.
Veel sterkte voor alle naasten.

Here we go
Alles gaat gelukkig ook ‘gewoon’ weer door. Maar de achtbaan stopt niet. We gingen nu echt echt echt afscheid nemen van Simme zijn beste vriendje. Mijn wandelmaatje. Het gezin, waar we zo vaak over de vloer kwamen.
Dezelfde dag kreeg ik nog fantastisch nieuws op werkgebied. We hadden het net besproken, op naar de barbecue, de kinderen speelden al in de speeltuin. Net bij de barbecue hoor ik iemand gillen: ‘hij heeft zijn arm gebroken!’. En ja, daar komt Simme aanrennen, met zijn armpje in een stand, dat niets te raden overliet: zijn ellepijp en spaakbeen in zijn onderarm gebroken. Arjan en ik zijn meteen in de auto gestapt naar het ziekenhuis, niet nu. Niet op de laatste avond met Simme zijn vriendje. Gelukkig hadden ze die middag nog uitgebreid samen gespeeld. En gelukkig konden we teren op onze vakantie! Want wat hebben we het in het ziekenhuis uitgebreid gehad over Legoland, de achtbanen, de uitstapjes, het strand, de paarden bij ons verblijf. Dat was nodig, terwijl dokters over zijn arm bogen, de foto’s werden gemaakt en uiteindelijk de arm gezet werd. Wat een dapper jongetje.

En alles ging zo vlot in het ziekenhuis en alles ging vol aandacht en zorg. Dat we nog even terug konden om onze spullen te halen. En natuurlijk Tijmen nog even konden halen, die achtergebleven was. We konden nog even wat eten. We mochten nog even echt afscheid nemen.

This roller coaster life we know….
En dan weer zo dankbaar voor de mensen die de jongens opvangen op momenten dat het nodig is. Dat er een warme maaltijd klaar staat. Dat we even kunnen lachen om onzinnige dingen. Dat we keihard gieren om zelfspot. Dat we even ongegeneerd onze verbazingen uitspreken. Dat we kunnen ontladen.

Wat een cadeau dat we op vakantie mochten, wat een cadeau om op terug te kijken, wanneer het even moeilijk is, lastig is. Het voelt alweer als lang geleden. Dus we blijven nog even terugkijken om de vakantie weer even ‘vast te pakken’: