Doelen stellen én behalen

Don’t you worry…

Aan het begin van Arjan zijn revalidatie heeft Arjan een lijst gemaakt met te behalen doelen.

Naast terugkeren in het arbeidzame leven, stond ook hoog op zijn lijst: ‘weer een dag trekker kunnen rijden’.

Maar ja, waar staat Arjan nu?

Fysiek
Dat de vakantie zo buitengewoon goed is gegaan, daar hebben we het eigenlijk nog iedere dag over. De inspanning van de reis, de dagen op om leuke dingen te doen én ook af en toe een langere wandeling. Het is zo wonderlijk goed gegaan én mooi geweest. Legoland was een hoogtepunt, het samen weg zijn was bijzonder. Dat we bij terugkomst ‘meteen’ in het echte leven stonden, was vooral enorm schakelen. Maar we hebben de draad weer opgepakt. Arjan is gestopt met fysio in het ziekenhuis en is gestart met fysio hier in het dorp. Hij fietst regelmatig met Tijmen en doet braaf zijn oefeningen hier thuis. Ik weet niet wat ik zie. Arjan is fysiek sterker en fitter dan ik me kan herinneren. Het ziek zijn is er zo ongemerkt ingeslopen en moe zijn paste ook zo bij zijn reizen, harde werken… de leeftijd (?)….
Het is zelfs zo dat Arjan met enig gemak een viaduct over fietst en Tijmen buiten adem achter hem aan komt. Dubbele winst dus dat samen fietsen 😉

Dat Arjan zo goed in zijn lijf zit en energie heeft voor meer activiteiten, bleek ook in het feit dat ík onverwacht aan een doel kon werken. Ik wilde al best lang een meerdaagse wandeling maken, alleen. Alleen omdat dat gewoon nodig is, alleen omdat ik mezelf wil uitdagen, alleen om dat dat het allerfijnste is….
En zo liep ik een eerste deel van het Sint Jabikspaad. Drie dagen lang liep ik in het hoge mooie noorden, over mijn geboortegrond en was ik alleen druk met de route, genieten van de unieke plekjes en onverwacht mooie kleine gesprekken voeren met wie ook maar op mijn pad kwam. Geen moment heb ik me ‘druk gemaakt’ over de mannen in Hoevelaken. Ik sliep ‘thuis’ bij mijn ouders en in een eeuwenoud kerkje en kwam tevreden en veel wijzer weer thuis.
In Amersfoort werd ik opgewacht door de mannen, die het heel leuk samen hebben gehad!

De afgelopen maanden zo vaak thuis gebleven, omdat het gewoon te vermoeiend voor Arjan was om de jongens om zich heen te hebben. Niet vanwege de jongens, maar wat er bij komt kijken: op tijd hun natje en droogje, koken, op tijd naar bed, ze bezig houden, etc.

Mentaal
Het is heerlijk om Arjan zijn oude humor en grappen weer te horen. Droge opmerkingen komen er weer soepeltjes uit. Maar ook kritisch meedenken en meekijken met mijn werk, mijn uitdagingen gebeurt ook weer.

Arjan zit goed in zijn vel.

In overleg met zijn ergotherapeut heeft Arjan een schema gemaakt om werk meer op te bouwen. Meer op te bouwen op kantoor. Dus meer reizen, aanwezig zijn bij overleggen, collega’s zien en spreken. Het kost andere energie dan alleen twee ochtenden thuis werken.

Door de chemo en de behandeling is concentratie nog best ‘een dingetje’. En alles komt op kantoor natuurlijk samen. Mensen die je tegelijk benaderen, een telefoon die gaat, afleiding van dingen die op de werkvloer gebeuren. Best een uitdaging! Maar Arjan had er én zin én behoefte aan en stapte maandag vol goede moed in de auto om een halve dag weer op kantoor aanwezig te zijn. Het viel Arjan niet tegen. Natuurlijk is het vermoeiend, natuurlijk is er eea veranderd op kantoor (Arjan zit al ruim een jaar ziek thuis), natuurlijk is het weer wennen. Maar so far so good en heeft Arjan zin in verder bouwen. We zien wel wat de toekomst brengt.

Ook maatschappelijk werk wordt langzaam afgebouwd. En we gaan kijken of dat voldoende is of dat we dichter bij huis een traject voortzetten. Dat geldt ook voor begeleiding op het vlak van ergotherapie. Maar stap voor stap.

Don’t you worry
Je geen zorgen maken, is er niet meer bij. Maar zorgeloze momenten zijn er wel weer! Het blijft voorlopig oppassen met kinderziektes, griepjes en verkoudheden. De kindervaccinaties moeten nog ingepland worden, de controles in het ziekenhuis blijven voorlopig nog. Maar het hebben van zorgeloze momenten zijn cadeautjes. Het geeft zoveel ruimte én energie.

Het afgelopen jaar heeft naast veel zorg(en) ook veel gebracht. We weten beter wat we niet meer willen. Eigenlijk weet je heel veel al wel, maar denk je nu na over zin en energie. We maken beslissingen meer overwogen. Met wel ruimte voor spontane acties. Zo zijn we ook gewoon. Met als doel dat vast te houden.

Zorgeloos zal het leven nooit zijn natuurlijk. Kijk naar Simme die dan zomaar zijn arm breekt. Maar dat hoort er ook gewoon bij, zolang het daar dan bij blijft, is het eenvoudig aan te passen.

De zomer stond vol activiteiten, zag er anders uit dan we bedacht hadden, bracht veel moois, ook verdrietige momenten. Maar het allerbelangrijkste is dit:

Lachende, ontspannen jongens!

De zomervakantie is voorbij, we hebben nog geen zin in de klok. Willen eigenlijk de vakantie nog even vasthouden. Maar gaan ook volle goede moed het ritme weer aan. Waar we hopen dat we ons kunnen vasthouden aan onze goede voornemens!

Met de start van het schooljaar, het opbouwen van Arjan zijn uren op kantoor en alles wat hoort bij het leven, zoals het gewoon geleefd mag worden, is dit voorlopig een laatste blog. Bij veranderingen, gebeurtenissen of andere (ook leuke!) berichten hang ik in de lucht, de meldingen komen vanzelf binnen.

dank!
Wij willen iedereen heel hartelijk danken voor alle lieve berichten, het meeleven, het aan ons denken. We genieten oprecht nog iedere keer als er weer een kraanvogel op ons pad komt, per post, maar ook aan het einde van onze vakantie op de terugreis naar huis! Zomaar langs de snelweg. Het zijn geluksmomentjes. Ze helpen nog iedere dag.

Trekker rijden
En of dat trekker rijden al gelukt is?
Zeker! Kijk maar: