LENTE! – Wég rotwinter

Hematologe tijdens dieptepunt: “Hou vol! Nog éven en dan is het lente!“

Het kan alleen maar beter worden.
Ons nieuwe jaar begon letterlijk met een ritje spoedeisende hulp. De dagen daarvoor was Arjan al niet lekker. Maar 1 januari was het ‘op’. Ik was alle kerstspullen al aan het opruimen. Helemaal klaar met ‘gezellig’ doen. Arjan besloot dan tóch maar de dienstdoende Hematoloog te bellen. “Neem een tas met spullen mee, de kans is aanwezig dat je moet blijven.” De jongens afgezet bij vrienden. Door naar Utrecht. Waar ik met een slightly kater en een overdosis bezorgdheid aanschouwde hoe Arjan werd onderworpen werd aan onderzoeken. Maar ook zag ik hoe Arjan opknapte na een portie extra zuurstof. Met hoge ontstekingswaarden, erge benauwdheid en later bleek: ook een bacterie werd Arjan opgenomen. Alle onderzoeken werden uit de kast getrokken. Angst voor afstoting is en blijft vreselijk groot. En de longen zijn het zwakste. Goddank was dit slechts het venijnige Rhinovirus. De verkoudheid die iedereen krijgt, de vervelend is, vele varianten kent. Voor Arjan een ramp was.

“Het wordt een lange zware winter.”, zo voorspelde onze Hematologe.

Niet alleen voor Arjan, maar ook voor de jongens was dit een behoorlijke tegenslag. Waar Tijmen in de acceptatie zat, zoals het was, is dit een forse stap terug. En Simme was boos en bang. Het kostte me een behoorlijke portie overredingskracht om hem mee te krijgen naar het ziekenhuis. De angst zit er diep in. Niet alleen bij de jongens. Natuurlijk niet. Het is voor iedereen in onze omgeving spannend. Gelukkig had Arjan een kamer voor zichzelf. De jongens hadden al voordat ze de deur van het ziekenhuis instapten hun mondkapjes op, ze bleven best even op afstand van Arjan. Maar gelukkig was papa, gewoon papa en kwam Simme tóch even bij Arjan zitten. En was het gelukkig niet eng meer.

En zo begonnen we het nieuwe jaar. Simme had de dagen daarvoor hard gewerkt aan zijn zwemskills, met extra zwemlessen. Door Arjan zijn ziek zijn, corona en starten met een niet-leuke zwemjuf, was dat hele zwemmen een drama. Echt een drama. Wat zou het een opluchting zijn als hij zijn A-diploma zou hebben. En nu was het ein-de-lijk zo ver: Op de verjaardag van pake mocht Simme afzwemmen! Jammergenoeg met papa op afstand, via FaceTime meekijken. Het was gewoon zuur. Alles valt zwaarder. Na de enorme opbouw in de zomer, alle feestjes en hoogtepunten. Nog even de kers op de taart. En Arjan mocht er niet bij zijn. Niet minder trots zijn wij op Simme, dat hij toch gewoon naar het afzwemmen ging. Waar Tijmen, Arjan digitaal en ik hem aanmoedigden. (en hier het bewijs! Trots met diploma op de foto!)

Met de nodige extra medicatie mocht Arjan snel naar huis, waar weken van lusteloos liggen, zonder energie en kracht de tijd werd doorgebracht. Slapen, slapen, slapen. Weer geen vriendjes over de vloer, weer rekening houden met een zieke papa. En ondertussen hadden we aan het begin van de kerstvakantie Tijmen zijn slaapkamer leeggetrokken, omdat hij voor zijn verjaardag een ‘nieuwe’ slaapkamer zou krijgen. De jongens sliepen bij elkaar. Ik struikelde over de bende. Maar door alle ballen weer hoog te houden én ook ik de dip te pakken had; leefden we om de troep heen.

Les 1: De Hematoloog heeft altijd gelijk.
Wanneer Arjan eindelijk na weken wat opkrabbelt, buiten komt, weer wat werk oppakt, hebben wij er ook weer wat vertrouwen in. Hoewel we alert blijven, het werk ons er op wijst dat Arjan alweer 2 jaar ziek thuis zit en nare berichten blijven komen, zijn we blij dat we dit weer achter de rug hebben. En dan is het meteen maar klaar voor de hele winter! We zijn moe. Het is donker. Dus we boeken een midweek weg in de voorjaarsvakantie. Er uit, weer samen leuke dingen doen. Voorjaarsvakantie, even geen ‘moetjes’. Samen genieten. Maar, zoals altijd, de Hematologe had gelijk. Het wordt een rotwinter. Dus vlak voor de vakantie beginnen we te hoesten. Angstig hoesten we weg van Arjan. Nét nét weer wat opgeknapt, kan hij dit er niet bij hebben. Natuurlijk heeft dat geen zin. En Arjan pakt ook dit virus gewoon weer mee. Arjan is zo verkouden en gaat weer achteruit, dat we enorm twijfelen wat we moeten doen. Extra vitaminen, rust, we doen er alles aan om de situatie stabiel te krijgen. En besluiten toch te gaan. Arjan hier thuis ziek op de bank of daar ziek op de bank. Het maakt ook niets uit en de jongens kunnen daar spelen, naar activiteiten en zwemmen. Dus we gaan. Arjan wordt helaas zieker. Krijgt veel pijn in zijn zij. Op morfine brengt Arjan de week door. Hij haalt lopend nét de receptie, waar de jongens spelen in een speelhal of knutselen. Zo kan hij meekijken en ondertussen een thee drinken en een Limburgse vlaai eten. Weer bijkomen en teruglopen naar het huisje. Het is werkelijk prachtig weer, we zitten in een mooi schoon huisje, met een heerlijk uitzicht. De jongens zien we bijna niet. Ik maak nog een mooie wandeling met Tijmen. We zijn er écht uit, met zorgen. Maar er uit. En voor de jongens, zo ontzettend welkom. Tijdens de vakantie neemt Arjan nog contact op met de Hematologe om te overleggen wat te doen met de pijn en medicatie. “Hou vol, nog een maandje dan is het lente! Dan wordt alles beter!”. De Hematoloog heeft altijd gelijk.

We worstelen ons door die lange donkere winter. Allemaal. Tijmen heeft extreem last van zijn astma en pikt ook ieder virus op daardoor. Simme zit niet lekker in zijn vel, ik doe mijn best door te gaan en Arjan vecht tegen iedere uitdaging. We houden ons vast aan de lieve berichtjes van vrienden, er even uit met een vriendin of een vriend waarmee ik letterlijk even alles van me af dans de nacht in. Een pan met stamppot die gebracht wordt om me te ontlasten. De harde ‘slechte’ grap die gemaakt wordt. De fantastische huwelijken die ik mag afsluiten als BABS, de opdracht waar Arjan energie van krijgt vanuit zijn werk, het bezoeken van scholen en Tijmen inschrijven op het voortgezet onderwijs, de meester die Tijmen ziet staan, de lieve juf die Simme houvast weet te geven, Simme die blij wordt van voetbaltrainingen, Tijmen zijn kamer die beetje bij beetje opgeknapt wordt. We houden ons vast aan het contact met familie. Veel is deze winter weer op afstand. Want iedereen is verkouden, iedereen heeft de griep. Niemand wil íemand dan ook besmetten met welk virus dan ook. Maar het zijn allemaal momenten, die we pakken, koesteren en meenemen. Op weg naar het voorjaar.

Ook nu zijn we verkouden. Hoesten we de nachten vol. En de angst om Arjan te besmetten met ‘een’ virus is zo diepgeworteld, dat ik zelfs midden in de nacht nog een COVID-test doe om zeker te weten dat het niet Corona is (natuurlijk niet, was test nummer zoveel). Ik kijk de bloesem uit de bomen en de krokussen uit de grond. En het is LENTE!

Les 2: de Hematoloog heeft altijd gelijk!
Ook al voelt het dat zij niet gelijk heeft, ze heeft altijd gelijk. Het is in ieder geval lente geworden. Het weer buiten doet ons dat nog niet geloven. Maar de voorjaarsbloemen bloeien en de bloesem is gesignaleerd! Dagen achtereen liep ik er langs, zag ik de knoppen komen. Het lijkt symbolisch, maar het verlangen was er zo echt: Die lente. En tot mijn grote vreugde is één boom al eigenwijs aan het bloeien. In de regen, in de wind, laat de boom de kracht van de lente zien.

Belangrijke uitslagen staan ons te wachten de eerste week van de lente. Arjan heeft longonderzoeken gehad én er is gekeken of alle kindervaccinaties terug te vinden zijn in Arjan zijn bloed. De longfunctie was goed, de longfoto niet helemaal schoon (er zit nog iets van een ontsteking). Maar de kindervaccinaties hebben hun plek in Arjan zijn lijf gevonden. Een énorme, maar dan ook énorme mijlpaal. Want wat ik me niet zo realiseerde, was dat Arjan daarmee ook mag stoppen met al die medicatie! Die doos die maar in de woonkamer staat, vol vakjes, vol pillen. Die doos is niet meer nodig! We hopen voor ALTIJD! LENTE VOOR ALTIJD. Ook Arjan realiseert zich niet wat het betekent en had de boodschap gewoon aangenomen. Maar ineens valt het kwartje. We roepen de jongens, delen het nieuws met onze ouders. We proosten op deze mijlpaal. Dat die vitaminipillen voor altijd zullen blijven… hé… dat hoort er gewoon bij.
We vieren deze uitslag. We vieren de lente.
Dag pillendoos!

En vandaag is een troosteloze zaterdag. Het waait, het regent, het is weer eens donker. Maar ik zie licht, Arjan ziet licht. We gaan gewoon relaxed weekend vieren. Proosten nog eens extra op het leven. Het is niet makkelijk, er zijn nog veel ballen hoog te houden. Maar met het licht is dat weer een stuk eenvoudiger. We blijven lachen!