Eigenlijk

Een uur voor onze eerste afspraak in het UMCU zetten we de beide jongens vrolijk gekleed af bij Simme zijn vriendje thuis. De jongens hebben een tropisch feestje op school. Zonnig shirt aan, hoedje op. Zij hebben kriebels voor dit schoolfeestje; midgetgolf, springkussen, poppenvoorstelling. Het is bijna zomervakantie. Arjan heeft voor het eerst kriebels voor een ziekenhuisafspraak. Of zeg maar gerust: spanning.

We zijn ruim op tijd vertrokken. Maar een dikke file voor Utrecht zorgt er voor dat we een half uur stil staan. Tijd om dan maar wat praktische zaken te bespreken. Maar ook nog een keer de vragen doornemen die we hebben voor de hematoloog en de verpleegkundige die we vandaag (onder andere) gaan zien en spreken. We hebben ons voorbereid. Maar toch…..

Onderweg worden we nog gebeld door het ziekenhuis dat er een extra formulier klaarligt voor Arjan bij de balie voor bloedafname. En dan zegt Arjan wat we beide voelen (of niet voelen misschien?): “Zouden ze in Amersfoort een foutje hebben gemaakt? Dat het dan toch allemaal niet echt is. Gewoon één grote hele slechte grap! En dat er nog een extra check moet plaatsvinden, om zeker te weten dat ze fout zitten?”

Eigenlijk geloven we het allemaal niet. Eigenlijk voelen we het allemaal nog niet.
Ja we voelen heel veel: verdriet en ongeloof. Maar vooral chaos voelen we. Want wat als je je ‘alleen maar’ moe voelt, hoe kan het dan dat je eigenlijk heel heel erg ziek bent? Maar ondertussen regelen we van alles op de achtergrond voor deze ‘gebeurtenis’. En vullen we onze vrije dagen met afleiding en leuke dingen ‘nu het nog kan’. En eigenlijk voel ik het meer dan Arjan, Arjan zegt dat het over iemand anders gaat.

Iets over 9 uur rijden we dan (te laat) de parkeergarage van het ziekenhuis in. Ruim 10 jaar geleden voor het laatst. Er is niets veranderd aan de garage. Reden van komst is een verschil van uitersten. Leven en dood staan hier lijnrecht tegenover elkaar. Stonden we toen in het ziekenhuis voor IVF behandeling, nu zijn we er om… het leven van Arjan te redden? Ik durf het niet zo zwartwit te stellen. Maar als je er over nadenkt is de stamceltransplantatie de enige manier om het te redden. Getsie.

In het ziekenhuis zelf is ook niet veel veranderd. Arjan gaat een lading buisjes bloed tappen. Ik wacht ondertussen elders in het ziekenhuis op hem. Omdat het bij het bloedprikken erg druk is geworden, door alle mensen die tegelijk uit die lange file komen.

In de hal is een soort zitruimte gecreëerd. En mijn oog valt meteen op de lange slinger met kraanvogels. Kraanvogels. Ik ben meteen terug in Japan. In Hiroshima, waar vele vele grote kleurrijke slingers hangen in het herdenkingspark (later meer hierover). Kraanvogels staan voor geluk, trouw, gezondheid en onsterfelijkheid. In Japan geloven ze, wanneer je 1000 kraanvogels vouwt, dat dan je gezondheidswensen worden vervuld.

De kraanvogels bieden me troost en geven vertrouwen. Wanneer Arjan (ietwat licht in zijn hoofd) bij mij komt zitten wijs ik hem op de kraanvogels. Zijn reactie: “Ach….”.

We gaan nog even wat drinken (en eten), zodat Arjan een beetje kan herstellen van het bloedprikken (signalen, dat hij toch echt ziek is) voordat we naar de afdeling Hematologie gaan. Waar we een eerste kennismaking hebben met de hematoloog en verpleegkundige.

wordt vervolgd…